Piksele, czyli jeszcze więcej PhotoshopaTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Projekt okładki i stron tytułowych INT-MEDIA Dawid Mazur

Ilustracja na okładce Alicja Żarowska-Mazur

Wydawca Łukasz Łopuszański

Redaktor prowadzący Jolanta Kowalczuk

Redaktor Dorota Polewicz

Koordynator produkcji Anna Bączkowska

Ilustracje Alicja Żarowska-Mazur, Dawid Mazur

Skład wersji elektronicznej na zlecenie Wydawnictwa Naukowego PWN: Michał Latusek / konwersja.virtualo.pl

Zastrzeżonych nazw firm i produktów użyto w książce wyłącznie w celu identyfikacji.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

Copyright © by Wydawnictwo Naukowe PWN SA

Warszawa 2018

eBook został przygotowany na podstawie wydania papierowego z 2018 r., (wyd. I)

Warszawa 2018

ISBN 978-83-01-20008-4

Wydawnictwo Naukowe PWN SA

02-460 Warszawa, ul. Gottlieba Daimlera 2

tel. 22 69 54 321, faks 22 69 54 288

infolinia 801 33 33 88

e-mail: pwn@pwn.com.pl; reklama@pwn.pl

www.pwn.pl

Spis treści

1. Inteligentne obiekty

2. Inteligentne wyostrzanie

3. Inteligentne wyostrzanie inteligentnych obiektów

4. Sprawdź jakość zdjęcia

4.1. Histogram

4.2. Warstwy dopasowania

4.2.1. Kontrast

4.2.2. Ekspozycja

4.2.3. Krzywe

4.2.4. Poziomy

4.2.5. Jaskrawość

5. Przywróć fotce kolory

5.1. Uszczerbki i plamy

5.2. Tylko nie czerwony

6. Czy to dzień, czy noc?

6.1. Wyczyść zdjęcie

6.2. Na niebiesko i na żółto

7. Kamień filozoficzny, czyli jak otrzymać złoto…

7.1. …na piechotę

7.1.1. Kolory

7.1.2. Bądź jak Fidiasz

7.1.3. Trochę blasku

7.2. …i z automatu

7.2.1. Głębia

7.2.2. Barwa

8. Cząsteczki

9. I… akcja!

9.1. Postacie

9.2. Scena i tekst

9.3. Środek

10. Po prostu bajka…

10.1. Warstwy i maski

10.2. Krawędzie i powierzchnie

10.3. Skąd te lampy?

10.4. Klimat

10.5. Szczegóły

11. Trójwymiarowa książka

11.1. Plan projektu

11.2. Kolorystka główna

11.3. Trawa, kamienie…

11.4. Dekoracje

11.5. Aktorzy

11.6. Ostatnie szlify

12. Dynamika

12.1. Najpierw kolor

12.2. Później szczegóły

12.3. Treść

13. Własny pędzel

13.1. Narysuj pędzel

13.2. Zmień zdjęcie w pędzel

14. Własny wzorek

1 Inteligentne obiekty

Photoshop to chyba najpopularniejszy program graficzny, o którym słyszeli nawet laicy. Prawie każdy wie, że w tym programie można wygładzić twarz, wyszczuplić sylwetkę lub stworzyć fotomontaż. Jeżeli czytasz tę książkę, to znaczy, że też świetnie zdajesz sobie z tego sprawę i masz już przynajmniej podstawowe umiejętności w zakresie obsługi Photoshopa.

Przedstawiamy kompletne projekty dotyczące różnej tematyki. W celu łatwiejszego zrozumienia naszych objaśnień niemal każdy krok został zilustrowany. Możesz też skorzystać z większości zdjęć, które udostępniamy na stronach grafikadladzieci.pl/photoshop oraz zarowska-mazur.pl/photoshop.

Jeśli pracujemy w Photoshopie, zazwyczaj używamy wielu warstw. Aby wprowadzić zmiany na niektórych z nich, powielamy je, ponieważ pragniemy zachować oryginalny obraz na wypadek, gdyby się okazało, że panel Historia nie pozwala na cofnięcie operacji, a potrzebujemy jednak pierwotnej wersji tego obrazu.

Takie działanie jest oczywiście jak najbardziej prawidłowe. Możemy jednak skorzystać z zupełnie innego rozwiązania, jakie proponuje producent Photoshopa, czyli inteligentnych obiektów. Takie obiekty mają jedną wielką zaletę. Dają nam mianowicie możliwość skalowania obrazu zarówno w dół, jak i z powrotem do oryginalnego rozmiaru bez utraty jakości (rys. 1).


Rysunek 1. Skalowanie inteligentnego obiektu

Zmiana rozmiaru zwykłej warstwy najpierw na mniejszy, a następnie na większy kończy się pikselizacją obrazu, przez co staje się on nieczytelny (rys. 2). To jeden z największych mankamentów grafiki rastrowej. Dlatego zawsze starajmy się najpierw ustalić ostateczny rozmiar elementów projektu, zanim zatwierdzimy go i pozbawimy się możliwości dalszego skalowania, lub korzystajmy z obiektów inteligentnych, które w każdej chwili możemy przekształcić w obraz rastrowy.


Rysunek 2. Efekt zmniejszenia i powtórnego powiększenia oryginalnego obrazu

Inteligentny obiekt to nie każdorazowo pojedyncza warstwa. Jeżeli obraz jest podzielony na kilka czy kilkanaście warstw, to możemy je zaznaczyć i wszystkie połączyć w taki właśnie obiekt. Jedyną wadą, jaka w tym momencie przychodzi do głowy, jest duży rozmiar pliku. Jeśli jednak ograniczymy liczbę inteligentnych obiektów do kilku, nie powinno to znacząco wpłynąć na szybkość pracy komputera. Ale już przy kilkunastu lub więcej inteligentnych obiektach należy się liczyć z tym, że komputer znacznie wolniej przeliczy każdą operację. Zobaczmy, jak utworzyć taki obiekt i jak się nim posługiwać.

 

1. Otwórz dowolny plik graficzny w Photoshopie. Jeżeli chcesz skorzystać z naszych plików, możesz je pobrać ze strony grafikadladzieci.pl/photoshop lub zarowska-mazur.pl/photoshop.

2. Upewnij się, że masz otwarty panel Warstwy. Jeśli nie, wybierz z menu Okno ► Warstwy lub naciśnij klawisz F7.

3. Kliknij warstwę Tło (u nas na razie jest tylko ta jedna warstwa) prawym przyciskiem myszy i z menu kontekstowego wybierz Konwertuj na obiekt inteligentny (rys. 3).


Rysunek 3. Przekształcanie warstwy na obiekt inteligentny

4. W prawym dolnym rogu miniaturki warstwy pojawiła się ikonka symbolizująca inteligentny obiekt. Spróbuj teraz przeskalować obraz. Wybierz z menu Edycja ► Przekształcanie swobodne lub naciśnij kombinację Ctrl+T.

5. Powyżej obrazu powinien być widoczny pasek opcji. Jeśli jest niewidoczny, kliknij Okno ► Opcje.

6. Jeśli planujesz zmieniać rozmiar proporcjonalnie, włącz ikonkę łańcucha między polami z szerokością i wysokością obrazu.

7. Wpisz odpowiednią wartość w jednym z tych pól. Zauważysz, że druga zmienia się automatycznie. Następnie zaakceptuj zmiany, naciskając Enter lub klikając symbol ► na pasku opcji (rys. 4). Możesz też skalować obraz, chwytając za jeden z narożników, przy czym nie ma znaczenia, który to będzie narożnik. O ile ikonka łańcucha jest wyłączona, a skalowanie ma być proporcjonalne, możesz podczas przesuwania narożnika nacisnąć i przytrzymać Shift.

W trakcie skalowania istotny jest także punkt, względem którego następuje przekształcenie. W lewej części paska opcji jest umieszczony przycisk złożony z dziewięciu maleńkich kwadracików. Domyślnie zaznaczony jest środkowy, co oznacza, że jeśli wprowadzisz zmiany w polu szerokości i wysokości, obraz zmniejszy się lub powiększy względem swojego środka. Jeżeli klikniesz np. lewy górny kwadracik, wówczas korekta rozmiaru zostanie dokonana względem tego właśnie punktu. Nieco inaczej jest przy przekształceniu za pomocą przeciągnięcia narożnika, ponieważ punkt ten jest wskazywany ręcznie i zazwyczaj to narożnik leżący na przekątnej obrazu. Jeśli chcesz zmieniać rozmiar względem środka obrazu, to naciśnij i przytrzymaj jednocześnie Alt+Shift.


Rysunek 4. Zmiana rozmiaru obiektu inteligentnego

ZAPAMIĘTAJ!

Każda zmiana takich właściwości, jak rozmiar obrazu lub obiektu, pochylenie, wypaczenie, perspektywa, wstawienie tekstu lub jego korekta, a także kadrowanie, wymaga zatwierdzenia za pomocą ikonki ► umieszczonej na pasku opcji. Jeżeli nie zaakceptujemy zmian, może się okazać, że jesteśmy nadal w trybie edycji i wprowadzamy dalsze, zupełnie niepotrzebne korekty. Można oczywiście próbować wycofać te zmiany za pomocą kombinacji Ctrl+Z (ostatni krok) lub Alt+Ctrl+Z (poprzednie kroki), ale tu czeka mała pułapka. Zatwierdzone zmiany zostaną cofnięte, ale jeśli edytujemy warstwę lub tekst, nie damy rady cofnąć operacji.

8. Wydawać się może, że wszystko jest identyczne jak w przypadku standardowej warstwy. Tymczasem różnica jest zasadnicza. Jeśli teraz ponownie włączysz opcje skalowania, okaże się, że na pasku opcji w polach szerokości i wysokości widnieje nie 100%, lecz wartość, którą wprowadziłeś podczas zmniejszania obrazu (u nas to 40%). Ponowne wpisanie 100% spowoduje powrót do oryginalnego rozmiaru bez utraty jego jakości.

Wiemy już, jakie zalety mają inteligentne obiekty. Niestety, jest też jedna wada. O ile na zwykłych warstwach możemy stosować pędzle, gradienty czy usuwać pewne elementy za pomocą gumki, o tyle na obiektach inteligentnych takich operacji nie da się wykonać. Jeśli wybierzemy np. pędzel i najedziemy kursorem na obraz, pojawi się ikona informująca właśnie o braku możliwości edycji tego obiektu. Co zatem zrobić, skoro korekta obrazu jest konieczna? Są dwa rozwiązania: rasteryzacja warstwy oraz zapisanie obrazu w nowym pliku. Przyjrzyjmy się im.

Aby przekształcić obiekt inteligentny na zwykłą warstwę, możemy skorzystać z dwóch opcji. Pierwsza to wybranie dowolnego narzędzia do edycji, np. wspomnianego wcześniej pędzla, i kliknięcie obiektu. Spowoduje to wyświetlenie monitu o konieczności rasteryzacji warstwy w celu jej edycji. Jeśli chcemy zrasteryzować obiekt, zatwierdzamy monit.

Druga opcja to kliknięcie w panelu warstw inteligentnego obiektu prawym przyciskiem myszy i wybranie z menu kontekstowego Rasteryzuj warstwę. Od tego momentu edycja jest już możliwa, chociaż przy skalowaniu musimy pamiętać, że zmiana rozmiaru na mniejszy nie spowoduje utraty jakości, lecz nie powrócimy już do oryginalnego rozmiaru bez jej uszczerbku.

Może zatem lepiej skorzystać z nowego pliku. Nadal mając obiekt inteligentny, klikamy dwukrotnie ikonkę umieszczoną na miniaturce obiektu w panelu warstw. Ponownie pojawia się monit, jednak tym razem to krótka instrukcja, aby po zakończeniu edycji zapisać plik. W przeciwnym wypadku zmiany nie zostaną uwzględnione w obiekcie inteligentnym. Zatwierdzamy monit. W Photoshopie są teraz widoczne dwa pliki: oryginalny i nowy z rozszerzeniem .psb. Wprowadzamy zmiany w nowym pliku, zapisujemy go. Jeśli teraz wrócimy do pierwszego pliku, z pewnością zauważymy, że zostały w nim uwzględnione wszystkie zmiany. Co jednak istotne, nadal mamy tu obiekt inteligentny, więc możemy go z powodzeniem skalować.

2 Inteligentne wyostrzanie

Inteligentne wyostrzanie umożliwia zmianę dobrego zdjęcia w świetne zdjęcie. Należy jednak pamiętać, że Photoshop nie jest cudotwórcą i jeśli otworzymy w nim zdjęcie słabe lub przeciętne, to nie uzyskamy arcydzieła.

Jakie zatem zdjęcia wybierać? Takie, w których mamy ustawioną wysoką rozdzielczość. Obecnie w większości aparatów fotograficznych możemy korzystać z rozdzielczości 300 lub 350 dpi. Idealnie jest, jeśli użyliśmy dużej głębi ostrości (dla mniej wtajemniczonych oznacza to, że fotografowany obiekt jest bardzo wyraźny, a tło rozmyte), a kolor obiektu odcina się zdecydowanie od koloru tła. My zajrzeliśmy do naszych skrzydlatych przyjaciół, u których jest naprawdę barwnie. Sprawdźmy, jakie zdjęcie nam wyszło i co jeszcze możemy z nim zrobić.

1. Otwórz zdjęcie w Photoshopie. Zdjęcia użyte w tym ćwiczeniu możesz pobrać ze strony grafikadladzieci.pl/photoshop lub zarowska-mazur.pl/photoshop.

2. Wybierz z menu kolejno Filtry ► Wyostrzanie ► Inteligent­ne wyostrzanie.

3. W tle cały czas widoczny jest twój plik. W oknie ustawień filtra również jest dostępne zdjęcie – zazwyczaj jednak powiększone na tyle, aby móc dokładnie dopasować filtr. W okienku podglądu możesz dowolnie przesuwać, pomniejszać i powiększać wybrany fragment. Jeśli zamierzasz śledzić zmiany na oryginalnym obrazie, zaznacz w okienku Podgląd (rys. 5).


Rysunek 5. Filtr Inteligentne wyostrzanie

4. W okienku ustawień filtra musisz określić co najmniej dwa parametry: Wartość (stopień wyostrzenia wyrażony w procentach) oraz Promień (szerokość wyostrzenia wyrażona w pikse­lach). O ile w Wartości wpisuje się czasami naprawdę duże liczby, o ty­le w Promieniu już nie. Dlaczego? Dlatego że Photoshop sprawdza każdą granicę między jasnymi i ciemnymi pikselami, a następnie zwiększa kontrast między nimi.

Jeżeli ustawisz duży promień, Photoshop będzie brał pod uwagę większe powierzchnie i w efekcie zamiast ładnego wyostrzenia otrzymasz brzydkie plamy (rys. 6). Aby sprawdzić w okienku podglądu, jak wygląda oryginalny obraz, najedź na to okienko kursorem, a następnie naciśnij i przytrzymaj przez chwilę lewy przycisk myszy.


Rysunek 6. Porównanie obrazu wyostrzonego dużym promieniem rozmycia z oryginalnym zdjęciem

5. Ostatni krok to wybranie typu rozmycia, które ma zostać usunięte. Po rozwinięciu listy pojawią się na niej trzy opcje. Domyślnie wybrane jest rozmycie gaussowskie. Możesz jednak usunąć również rozmycie soczewki – wykryte zostaną krawędzie, ale istnieje ewentualność pojawienia się niewielkich otoczek wokół obiektów (rys. 7). W przypadku naszego zdjęcia różnica między tymi opcjami jest bardzo subtelna, a w druku w zasadzie niewidoczna.


Rysunek 7. Usunięcie rozmycia gaussowskiego i soczewkowego

6. Trzecia opcja to usunięcie poruszenia. Wymaga ona jednak okreś­lenia kąta i zazwyczaj jest stosowana przy obiektach fotografowanych w ruchu (rys. 8).


Rysunek 8. Przykład usunięcia poruszenia

3 Inteligentne wyostrzanie inteligentnych obiektów

Na pewno wielokrotnie widziałeś na reklamach, w artykułach czy na okładkach idealne twarze z błyszczącymi oczami. No i właśnie tymi oczami teraz się zajmiemy. Oczywiście będzie nam potrzebne zdjęcie o wysokiej rozdzielczości. Weź zatem aparat, znajdź modelkę lub modela, który spojrzy głęboko w obiektyw, i wróć z gotową fotografią.

1. Otwórz plik w Photoshopie.

2. Na razie masz jedną warstwę. Kliknij ją prawym przyciskiem myszy i wybierz z menu konwersję na obiekt inteligentny.

3. Wybierz z menu Filtry ► Wyostrzanie ► Inteligentne wyostrzanie.

4. Przesuń obraz w okienku podglądu tak, aby widzieć w nim oko. Będzie ci łatwiej dobrać właściwe parametry.

5. Ustaw Wartość na około 190–200%, a Promień na 1–1,2 piksela. Sprawdź, czy oko jest dość wyraziste. Jeśli nie, postaraj się dobrać odpowiedniejsze wartości, po czym zaakceptuj ustawienia.

6. W tej chwili masz wyostrzone całe zdjęcie. Zwróć jednak uwagę, że w panelu warstw nastąpiły pewne zmiany. Warstwa jest obiektem inteligentnym, więc na jej miniaturze widoczna jest ikona symbolizująca ten obiekt. Natomiast filtr przyjął formę maski.

ZAPAMIĘTAJ!

Zwykła maska pozwala ukryć niektóre elementy i wyeksponować pozostałe. Jeśli jest zamalowana na biało, to wszystkie elementy obrazu są widoczne. Jeśli jest czarna – żaden element nie jest widoczny.

Gdy filtr jest maską zamalowaną na biało, wpływa na cały obraz. Jeżeli zmienisz kolor maski na czarny, obraz pozostanie niewyostrzony.

7. Kliknij maskę. Kiedy już będzie aktywna, zmień jej kolor na czarny. Możesz wybrać Wiadro z farbą i zamalować ją, klikając w obrębie zdjęcia lub naciskając kombinację Ctrl+Delete (rys. 9).


Rysunek 9. Zmiana właściwości maski

8. Zmień narzędzie na Pędzel . Potrzebny będzie dość miękki i na tyle nieduży, żeby łatwo nim było podkreślić oczy. Aby dobrać odpowiedni pędzel, kliknij prawym przyciskiem myszy na zdjęciu, a następnie ustaw średnicę pędzla na około 90–100 pikseli i twardość na 0% (rys. 10).


Rysunek 10. Zmiana właściwości pędzla

Sprawdź teraz, czy kolor pierwszego planu jest biały. Jeśli tak, powiększ obraz, aby wyraźnie widzieć oczy. Malując na filtrze, spróbuj wyostrzyć tęczówki i oprawę oczu. Pamiętaj, że w każdej chwili możesz kliknąć ikonkę oka na filtrze i w ten sposób go ukryć. Dzięki temu podejrzysz, jak wygląda obraz bez filtra i z filtrem. Postaraj się, aby zmiany nie były za bardzo wyraziste, ponieważ twarz ma wyglądać naturalnie, a nie upiornie. Rezultatem ma być odrobina blasku, dzięki czemu twarz nie będzie wydawała się płaska i matowa (rys. 11).

 

Rysunek 11. Malowanie na masce i ukrywanie maski

Może się okazać, że w przypadku twojego zdjęcia podane przez nas wartości są zbyt małe lub, przeciwnie, zbyt duże. Ponieważ korzystasz z obiektu inteligentnego, w każdej chwili możesz kliknąć w panelu warstw dwukrotnie zastosowany filtr i zmienić jego właściwości (nazwę filtra znajdziesz poniżej maski).

4 Sprawdź jakość zdjęcia

Kiedy wykonujemy zdjęcia, nie zawsze mamy ku temu idealne warunki. A to słońce przyświeci nam w aparat, to z kolei obiekt jest zbytnio zacieniony. Trudno czasami od razu uchwycić wszystko właściwie. Po otwarciu pliku w Photoshopie już na pierwszy rzut oka widać pewne elementy wymagające poprawy.

Działanie intuicyjne jest bardzo dobre, ale jeśli można się wesprzeć odpowiednimi narzędziami, to dlaczego tego nie zrobić? Ponadto oko jest narzędziem dość nieprecyzyjnym i może się okazać, że nie zawsze ustawienia, które wydają się nam prawidłowe, właśnie takie są. Zależy to od oświetlenia w miejscu pracy, a także od sposobu, w jaki mamy skalibrowany monitor. To samo zdjęcie na różnych monitorach może być wyświetlane w zupełnie inny sposób.

4.1. Histogram

Aby sprawdzić dokładnie zdjęcie i upewnić się, co powinno zostać skorygowane, warto skorzystać z panelu Histogram. Możemy w nim przyjrzeć się każdemu kanałowi z osobna lub ustalić globalny poziom kolorów. Zobaczmy, jak działa ten panel.

1. Otwórz plik w Photoshopie. Zdjęcia użyte w tym ćwiczeniu możesz pobrać ze strony grafikadladzieci.pl/photoshop lub zarowska-mazur.pl/photoshop.

2. Sprawdź, czy masz włączony panel Histogram. Jeżeli nie, wybierz z menu kolejno Okno ► Histogram.

3. Panel najczęściej jest wyświetlany w formie kompaktowej. Zmień widok na rozszerzony, klikając przycisk w prawym górnym rogu tego panelu i wybierając właściwą opcję (rys. 12).


Rysunek 12. Uruchamianie panelu Histogram w wersji rozszerzonej

4. Pojawia się bardzo kolorowy i skomplikowany wykres, obrazujący wszystkie kolory obrazu. Po rozwinięciu listy Kanał możesz wybrać wyświetlanie jednego wybranego koloru lub barw RGB. Kliknij tę właśnie opcję (rys. 13).


Rysunek 13. Zmiana kanału w panelu Histogram

5. Histogram składa się z bardzo wielu słupków o jednakowej szerokości, lecz o różnej wysokości. Słupki z lewej strony odpowiadają czerni, z prawej – bieli. Natomiast wszystkie między nimi obrazują różne poziomy szarości. Jak zatem odczytać taki histogram? W przykładowym zdjęciu lewa część histogramu wydaje się pusta. Słupki są tam tak niskie, że prawie niewidoczne. To oznacza, że zdecydowanie brakuje czerni. Odcienie szarości natomiast są na wysokim poziomie, czyli na zdjęciu nie ma wyraźnych kontrastów. Przez to z kolei obraz wydaje się mdły i niewyraźny (rys. 14).


Rysunek 14. Przykład histogramu obrazu z małym kontrastem

6. Zrobiliśmy drugie zdjęcie tych samych kwiatów. Tym razem jednak ustawiliśmy obiektyw pod światło. Uzyskaliśmy bardzo duży kontrast, a histogram wygląda zupełnie inaczej. Stanowi odwrócenie poprzedniego wykresu. Widać na nim bardzo wysokie słupki w obszarach odpowiadających za czerń i biel, natomiast między nimi wyraźnie tworzy się przepaść (rys. 15).


Rysunek 15. Przykład histogramu obrazu z dużym kontrastem

Nie zamykaj na razie zdjęcia. Przyda ci się w kolejnym ćwiczeniu.

4.2. Warstwy dopasowania

Warstwy dopasowania to bardzo użyteczne narzędzie. Dzięki nim każdą korektę można w dowolnym momencie usunąć lub zmienić. Załóżmy, że chcesz dopasować kontrast obrazu. Jeżeli zrobisz to bezpośrednio na zdjęciu, lecz po jakimś czasie uznasz, że kontrast jest zbyt duży, nie będziesz miał możliwości ustawienia mniejszego. Korzystając z warstwy dopasowania, możesz go jednak skorygować. To samo dotyczy jasności, balansu kolorów itp.

4.2.1. Kontrast

Pierwsze zdjęcie kwiatów, które podglądaliśmy w panelu Histogram, było niewyraźne. Zdecydowanie brakowało w nim ciemnych barw. Takie zdjęcie nie nadaje się ani do publikacji w internecie, ani do druku. Wygląda po prostu brzydko i na pewno nie zachęci nikogo do oglądania kolejnych zdjęć naszego autorstwa ani do przeczytania artykułu np. na blogu, jeśli będzie opatrzony takimi właśnie fotografiami.

Spróbujemy zatem nieco skontrastować zdjęcie, a wszystkie zmiany będziemy sprawdzać za pomocą histogramu.

1. W prawej części okna powinieneś mieć włączoną grupę kart Dopasowania. Jeśli ją przypadkiem zamknąłeś, wybierz z menu Okno ► Dopasowania.

ZAPAMIĘTAJ!

Warstwy dopasowania można tworzyć na kilka sposobów. Pierwszym jest wybranie właściwej warstwy z panelu Dopasowania. Druga możliwość to kliknięcie w panelu warstw ikonki i zaznaczenie na liście warstw właściwego typu. Wreszcie trzeci sposób to skorzystanie z menu. Wybieramy z niego kolejno Warstwa ► Nowa warstwa dopasowania, a następnie jej rodzaj. Warstwa dopasowania, podobnie jak zwykła warstwa, zostaje zawsze wstawiona powyżej aktywnej warstwy. Nie należy się tym jednak szczególnie przejmować, ponieważ w każdej chwili można ją przesunąć wyżej lub niżej.

2. Zobaczysz tu opcje podzielone na trzy kategorie. W pierwszej z nich znajduje się Jasność/Kontrast. Kliknij tę kategorię.

3. W panelu warstw od razu zostaje dodana nowa warstwa odpowiadająca właśnie za jasność i kontrast. Dzięki niej w każdej chwili będziesz mógł zmienić jej ustawienia, wyłączyć je chwilowo (ukrywając warstwę za pomocą ikony oka) lub usunąć. Za pomocą suwaków zmień poziom jasności i kontrastu. Zmiany będą uwzględniane na histogramie.

4. Wykres został nieco obniżony i rozciągnięty. Zwróć uwagę, że tuż nad histogramem pojawiła się ikonka trójkąta z wykrzyknikiem (rys. 16). To oznacza, że na zdjęciu są wprowadzone zmiany, które jeszcze nie są uwzględnione na wykresie. Kliknij tę ikonkę, aby zaktualizować histogram.


Rysunek 16. Zmiana poziomu jasności i kontrastu

5. W panelu właściwości jasności i kontrastu dostępny jest przycisk Automatyczne. Kliknij go (rys. 17). W naszym przykładzie program dobrał bardzo duży kontrast i zaproponował niższy poziom jasności. Oczywiście ustawienia automatyczne w każdej chwili można zmienić, lecz stanowią one bardzo dobry punkt wyjściowy wprowadzanych korekt.


Rysunek 17. Automatyczne dopasowanie jasności i kontrastu

4.2.2. Ekspozycja

Ekspozycja brzmi bardzo górnolotnie i nie każdemu może się od razu skojarzyć z tym, czym naprawdę jest. W bardzo wielkim skrócie można powiedzieć, że ekspozycja to poziom światła. Od razu nasuwa się myśl, że w takim razie, jeśli zdjęcie jest za ciemne, można po prostu je przyciemnić lub rozjaśnić, i już. Jest w tym nieco prawdy. Jednak to pociąga za sobą kolejne zmiany, ponieważ najczęściej musimy wtedy ustawić nowy kontrast. I znowu pewnie skorygować jasność. W ekspozycji sterujemy tylko natężeniem światła, ale za to rozbitym aż na trzy osobne składowe: światła, cienie i półcienie.

Tym razem wybraliśmy zdjęcie, które jest dosyć jasne. Obrazuje to zresztą histogram – ostatni słupek z prawej odpowiadający za poziom bieli jest najwyższy na wykresie. Słupki obok również są dosyć wysokie, natomiast poziom ciemnych barw jest mniej niż średni (rys. 18).


Rysunek 18. Przykład zdjęcia, w którym zostanie skorygowana ekspozycja

Jeżeli zmienimy wartości ekspozycji dla całego obrazu, wówczas może się okazać, że otrzymamy dużo jasnych i ciemnych plam (rys. 19).


Rysunek 19. Zastosowanie jednakowej ekspozycji do całego zdjęcia

Również z histogramu wynika, że wartości są niewłaściwe. Oczywiście można próbować dobrać je lepiej, jednak zwykle jest to po prostu niewykonalne. Dlatego podczas ustawiania ekspozycji zaleca się stosowanie masek.

1. Otwórz dowolne zdjęcie w Photoshopie. Zdjęcie użyte w tym ćwiczeniu możesz pobrać ze strony grafikadladzieci.pl/photoshop lub zarowska-mazur.pl/photoshop.

2. Zastanów się, które elementy należy w pierwszej kolejności poddać korekcie. W naszym przykładzie będzie to niebo. Za pomocą dowolnego narzędzia służącego do zaznaczania (różdżka, szybkie zaznaczanie, lasso, lasso wielokątne) określ obszar, który będziesz zmieniać (rys. 20).

Dla zobrazowania działań zaznaczyliśmy kolorem ten obszar. Jednak podczas pracy w Photoshopie wokół zaznaczenia będzie widoczna oczywiście tylko markiza.


Rysunek 20. Wyznaczenie obszaru przeznaczonego do retuszu

3. W panelu Dopasowania kliknij w pierwszym rzędzie opcję Ekspozycja.

4. W panelu warstw została dodana nowa warstwa oraz jej maska. Naturalnie wszystkie zmiany, które teraz wykonasz, będą wpływały tylko na obszar zaznaczony w masce kolorem białym. Przejdź do panelu ekspozycji. Masz tu trzy suwaki: Światło, Przesunięcie, Korekta Gamma.

Pierwszy suwak odpowiada za zmianę najjaśniejszych obszarów, drugim skorygujesz najciemniejsze fragmenty, a ostatnim – wszystkie półtony. W przypadku wybranego przez nas zdjęcia zmiana światła nie ma większego sensu, ponieważ zdjęcie jest dość jasne. Natomiast gdybyśmy przyciemnili fotografię, niebo zaczęłoby wyglądać ponuro. Dwie pozostałe wartości pozwolą na zwiększenie nasycenia błękitu (rys. 21).


Rysunek 21. Zmiana koloru nieba za pomocą ekspozycji

5. Teraz dla odmiany zamek wydaje się odrobinę niewyraźny. Najłatwiej więc będzie zmienić ekspozycję dla pozostałych elementów obrazu. Musisz zatem utworzyć drugą maskę.

Naciśnij Ctrl i przytrzymując go, kliknij istniejącą maskę w panelu warstw. Pojawia się markiza, czyli masz zaznaczony fragment zdjęcia. Odwróć zaznaczenie za pomocą kombinacji Ctrl+Shift+I lub wybierz z menu Zaznacz ► Odwrotność.

6. Przejdź do panelu Dopasowania i jeszcze raz kliknij Ekspozycję.

7. W panelu warstw pojawia się nowa warstwa z maską. Dopasuj wartości ekspozycji tak, aby wydobyć szczegóły pozostałej części zdjęcia (rys. 22).


Rysunek 22. Dopasowanie ekspozycji pozostałej części obrazu

Jeżeli teraz zestawimy ze sobą oryginalne zdjęcie oraz to z poprawioną ekspozycją, zauważymy zdecydowaną różnicę. Na co jeszcze należy zwrócić uwagę? Przede wszystkim na to, aby maska była wykonana dość dokładnie. W przykładzie czubki drzew między budynkiem po lewej stronie zdjęcia a zamkiem nie zostały zamaskowane idealnie. Zmieniając ekspozycję dla nieba, zmieniliśmy jednocześnie te czubki. W efekcie są one zbyt ciemne w porównaniu z resztą korony drzew (rys. 23).



Rysunek 23. Porównanie oryginalnego obrazu i zdjęcia, w którym zmieniono ustawienia ekspozycji

Gdyby zmiany były wykonywane bezpośrednio na obrazie, nie mielibyśmy teraz żadnych możliwości poprawienia ekspozycji dla tych niedużych, lecz widocznych elementów. Dzięki temu, że korzystamy z masek, możemy szybko wprowadzić poprawki.

1. Powiększ skalę wyświetlania obrazu, tak aby wyraźnie widzieć te obszary, które chcesz zmienić.

2. Ukryj warstwę Ekspozycja 2, po czym kliknij maskę warstwy Ekspozycja 1 (rys. 24).


Rysunek 24. Ukrycie warstwy i zaznaczenie maski przeznaczonej do korekty

3. Wybierz z przybornika pędzel, po czym ustaw twardość na 0 i odpowiednio zmień kształt maski, malując bielą i czernią (rys. 25). Liście drzew ze względu na swoje nieduże rozmiary to dość skomplikowane obiekty do zaznaczenia. Trzeba więc do nich mnóstwa cierpliwości. Można też skorzystać z zaznaczania koloru.


Rysunek 25. Korekta ekspozycji za pomocą zmiany kształtu maski

Rzecz prosta te same operacje powinniśmy powtórzyć na górnej warstwie (Ekspozycja 2) lub utworzyć ją na nowo.

Należy też pamiętać, aby nie wpadać w panikę, jeśli nie uda się dopasować maski w 100%. Musimy wziąć pod uwagę, że pracujemy na bardzo dużym powiększeniu. Jeśli zmniejszymy obraz do jego oryginalnych rozmiarów, niedociągnięcia w postaci kilku pojedynczych pikseli nie będą w ogóle widoczne.

4.2.3. Krzywe

Przy okazji omawiania histogramu rozpoczęliśmy korektę fotografii od zmiany poziomu jasności i kontrastu. Bardziej zaawansowanym narzędziem była ekspozycja. Jeszcze więcej możliwości daje nam warstwa dopasowania Krzywe. O ile ekspozycja pozwalała na zmianę trzech wartości, czyli świateł, cieni i półtonów, o tyle krzywymi wpływamy na wszystkie kolory użyte w obrazie przez dopasowanie poziomu ich jasności oraz kontrastu. W panelu znajdziemy kilka predefiniowanych ustawień, ale możemy również tworzyć własne lub dopasowywać wartości istniejących ustawień.

Podczas korzystania z krzywych zauważysz, że dają one bardzo interesujące rezultaty. Dzięki nim jesteśmy w stanie dopasować kolory i kontrasty, ale również przejaskrawić dość jednolicie obraz, dzięki czemu nie będą się na nim, jak wcześniej, pojawiały nieładne plamy, lecz otrzymamy efekt plakatu. Sprawdźmy w praktyce, jak działa to narzędzie.

Бесплатный фрагмент закончился. Хотите читать дальше?