Niedźwiodek PuchTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa



Spis treści

Dedykacja

Stymp

Rozdzioł piyrszy, co w nim poznowōmy Marysia Pucha i pora pszczōł, a historyje sie zaczynajōm

Rozdzioł drugi, co w nim Puch idzie na nowiydzka i trefio we ciasne miyjsce

Rozdzioł trzeci, co w nim Puch i Prosiōntko idōm na gōn i mało niy chytajōm Łeski

Rozdzioł sztworty, co w nim Ijok traci ôgōn, a Puch ôgōn znojduje

Rozdzioł piōnty, co w nim Prosiōntko trefio Hefalumpa

Rozdzioł szōsty, co w nim Ijok mo gyburstag i dostowo dwa gyszynki

Rozdzioł siōdmy, co w nim Kangu i Mały Rzik przichodzōm do Lasa, a Prosiōntko sie kōmpie

Rozdzioł ôsmy, co w nim Krziś kludzi ekspotycyjo na Biegun Pōłnocny

Rozdzioł dziewiōnty, co w nim Prosiōntko je cołkym ôbtoczōne wodōm

Rozdzioł dziesiōnty, co w nim Krziś rychtuje Puchowi gościna, a my sie żegnōmy

Słowniczek

Tytuł oryginału

WINNIE-THE-POOH

Text by A.A. Milne and line illustrations by E.H. Shepard

Copyright under the Berne Convention

Colouring of the line illustrations copyright © 1970 by Ernest H. Shepard and Methuen & Co Ltd. and copyright © 1973 by Ernest H. Shepard and Methuen Children’s Books Ltd

Copyright © 2020 for the Silesian translation by Grzegorz Kulik

Copyright © 2020 for the Polish edition

by Media Rodzina Sp. z o.o.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki – z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych – możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-8008-715-6

Media Rodzina Sp. z o.o.

ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań

tel. 61 827 08 60

mediarodzina@mediarodzina.pl www.mediarodzina.pl

Montaż elektroniczny Scriptor s.c.

Konwersja: eLitera s.c.

Dō nij

Prziszli my za rynce

Krziś Robin i jo

Położyć ci ta ksiōnżka na klin

Je żeś udziwiōno?

Podobo ci sie?

To gynau to, coś chciała?

Bo ôna je twoja –

Bo ci przajymy.


Stymp

Jakeście czytali jako inkszo ksiōnżka ô Krzisiu, to możno pamiyntocie, iże ôn kejś mioł łabōnda (abo łabōnd mioł Krzisia, niy pamiyntōm) i wołoł na tego łabōnda „Puch”. To było downo tymu i jak my sie rozchodziyli, to my wziōnli to miano ze sobōm, bo my myśleli, iże łabōnd niy bydzie go już chcioł. Tōż jak Ecik Niedźwiydź pedzioł, iże ôn by chcioł mieć jakeś fajne miano ino do siebie, Krziś zaroz pedzioł, bez żodnego namyślynio, iże ôn je Maryś Puch. No i bōł. Tōż jak żech wyeklerowoł, ô co sie rozchodzi z tym Puchym, to teroz wyekleruja reszta.

W Lōndynie niy idzie dugo być i niy iś do zoo. Sōm ludzie, co zaczynajōm szpacyr po zoo tam, kaj stoji WCHŌD, i idōm tak wartko jak idzie kole wszyjskich klotek, aż dochodzōm tam, kaj stoji WYCHŌD. Ale nojmiylsi ludzie idōm prosto do tego zwiyrzyńcia, co mu nojbarzij przajōm, i tam ôstowajōm. Tōż jak Krziś idzie do zoo, to ôn idzie tam, kaj sōm niedźwiedzie polarne, i szepce coś do trzecigo wachtyrza ôd lewyj, dźwiyrze sie ôtwiyrajōm, a my wandrujymy bez ciymne sztreki i strōme słody, aż w kōńcu dochodzymy do ekstra klotki, ôna sie ôtwiyro i wylatuje coś brōnotnego i puchatego, a Krziś ze radosnym krzikym „Misiu!” leci mu do ramiōn. Tōż tymu niedźwiedziowi je Maryś, co pokazuje, jake to je dobre miano do niedźwiedzi, ale śmiyszne je to, iże niy pamiyntōmy, czy Maryś dostoł miano po Puchu, abo Puch po Marysiu. Kedyś my wiedzieli, ale my zapōmnieli...

Doszołch ze pisaniym dotōnd, jak Prosiōntko na mie wejzdrzało i pedziało swojim ciynkim głosikym:

– A co zy mnōm?

– Roztōmiyłe Prosiōntko – pedziołch – cołko ksiōnżka je ô ciebie.

– Ale tyż ô Puchu – zapiszczało.

Widzicie, ô co sie rozchodzi. Ône zowiści Puchowi, bo myśli, iże ôn mo sam Wielke Przedstawiynie ino do siebie. Toć, iże Puchowi sie przaje nojbarzij, niy ma sam żodnych wōntōw, ale Prosiōntko przidowo sie do mocy inkszych rzeczy, kaj Pucha niy idzie weznōńć. Ônego niy idzie weznōńć do szkoły tak, żeby żodyn niy wiedzioł, ale Prosiōntko je take małe, iże wlyzie do kabzi, a tam je fest dobrze je czuć, jak sie niy pamiynto, jeźli dwa razy siedym to je dwanoście abo dwadziścia dwa. Niyroz wypadnie i może sie dobrze wejzdrzeć do tintynfasu, beztōż je lepij szkolōne jak Puch, ale Puchowi je jedno. Jedni majōm rozum, a inksi niy, pado. I tak to je.

A teroz wszyjscy inksi padajōm „Co z nami?”, tōż chyba nojlepij bydzie przestać pisać Przedstawiynia, a weznōńć sie za ksiōnżka.

A.A.M.


Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

This ebook was bought on LitRes

Rozdzioł piyrszy

co w nim poznowōmy Marysia Pucha i pora pszczōł,

a historyje sie zaczynajōm


Tōż prawie po słodach schodzi Ecik Niedźwiydź, gich, gich, gich, na zadku swojij gowy, za Krzisiym. Na tela, na wiela ôn wiy, to je jedyny spusōb schodzynio po słodach, ale czas ôd czasu czuje, iże szło by to zrobić inakszyj, jak by ino przestoł na chwila gichać, i pōmyśloł nad tym. A potym czuje, iże możno jednak niy idzie. W kożdym razie już je na dole i je gotowy, żeby go wōm przedstawić. Maryś Puch.

Jak żech piyrszy roz take miano usłyszoł, toch pedzioł tak, jak wy byście pedzieli:

– A joch myśloł, że ôn je synek.

– No jo tyż – pedzioł Krziś.

– To chyba niy możesz go nazywać „Maryś”, pra?

– Niy nazywōm.

– Ale pedziołś...

– To je Ma-ryś Puch. Niy wiysz, co to je „ryś”?

– Ach ja, teroz już wiym – ôdpowiedzioł żech wartko. – Mōm nadzieja, że wy tyż, bo to je cołke wytuplikowanie, jake dostaniecie.

Niyroz Maryś Puch rod mo jakoś graczka, jak schodzi na dōł, a roz za kedy woli posiedzieć cicho przed ôgniym i posuchać historyje. W tyn wieczōr...

– A co ze historyjōm? – spytoł Krziś.

– Co ze historyjōm? – pedziołch.

– Bōł byś taki miyły i ôpowiedzioł jedna Marysiowi?

– Myśla, że moga – padołch. – A jake historyje mu sie podobajōm?

– Ô nim. To je miś tyj zorty.

– Ach, rozumia.

– Tōż bōł byś taki miyły?

– Sprōbuja – prawiōłch.

Toch sprōbowoł.

Za starego piyrwyj, downo, downo tymu, kole ôstatnigo piōntku, Maryś Puch miyszkoł sie cołkym sōm pod mianym Nowok w lesie.


(– Co to znaczy „pod mianym”? – spytoł Krziś.

– To znaczy, że nad dźwiyrzami mioł miano napisane złotymi literami i miyszkoł pod nim.

– Maryś Puch niy bōł zicher – pedzioł Krziś.

– Teroz żech już je – zamrōnczōł głos.

– Tōż godōm dalij – prawiōłch.)

Jedyn dziyń, jak wyszoł na szpacyr, to doszoł do polany we postrzodku lasa, a we postrzodku tyj polany stoł srogi dōmb i ze jego korōny szło słyszeć głośne bzuczynie.


Maryś Puch siod pod strōm, wraziōł gowa miyndzy szłapki, i wziōn medykować.

Nojprzōd pedzioł do siebie: – To bzuczynie coś znaczy. Niy ma takigo bzuczynio, ino bzuczynio i bzuczynio, bez znaczynio. Jak je bzuczynie, to ftoś te bzuczynie robi, a jedyny powōd bzuczynio, jaki jo znōm, to je taki, że sie je pszczołōm.

Potym zaś dugo pōmedykowoł i pedzioł:

– A jedyny powōd bycio pszczołōm, jaki jo znōm, to je taki, że sie robi miōd.

 

Wtynczos wstoł i prawiōł:

– A jedyny powōd robiynio miodu je taki, żebych go zjod.

Tōż wziōn sie spinać na strōm.

Spinoł sie i spinoł, i spinoł, a jak sie spinoł, to śpiywoł sie do siebie śpiywka. Leciała tak:

Śmiyszne to ciut,

Że miś rod jy miōd.

Bzu! Bzu! Bzu!

Ciekawe czymu?


Potym spinoł sie trocha wyżyj... i trocha wyżyj... a potym jeszcze troszka wyżyj. Za tyn czas prziszła mu do gowy inkszo śpiywka:

Śmiyszne to je, że jak by Misie były Pszczoły,

To jejich gniozda pod strōmami by stoły.

I skuli tego (jak by Pszczoły były Misie),

Po słodach spinać niy musiały by sie.

Już bōł leko zmynczōny, i to bez to śpiywoł Śpiywka Urzykanio. Już bōł blisko, jak by ino stanōł na ta jedna gałōńź...

Prask!


– Ach, na pōmoc! – padoł Puch, jak ślatowoł na gałōńź trzi metry pod nim.

– Jakbych ino niy... – padoł, jak ślatowoł sześ metrōw na nastympno gałōńź.

– Po prowdzie żech chcioł... – eklerowoł, jak ôbrocoł sie do gōry nogami, i trzasnōł we nastympno gałōńź dziewiyńć metrōw niżyj – jo żech chcioł...

– Toć, iże barzij... – prziznoł, jak wartko ześlizgowoł sie po nastympnych sześciu gałyńziach.

– To sie wierza wszyjsko biere – stwierdziōł, jak rozłōnczoł sie ze ôstatniōm gałyńziōm, przekryńciōł sie trzi razy i szykownie wlecioł do krza kolcolistu. – To sie wszyjsko biere z tego, że sie tak moc mo rod miōd. Na pōmoc!


Wyloz ze krza kolcolistu, zetar kolce z nosa i wziōn zaś myśleć. A piyrszo ôsoba, co ô nij pōmyśloł, to bōł Krziś.

(– Toch bōł jo? – pedzioł Krziś ze udziwiyniym we głosie, ciynżko mu było w to uwierzić.

– Toś bōł ty.

Krziś niy godoł nic, ino jego ôczy robiyły sie srogsze i srogsze, a gymba barzij i barzij rōżowo.)

Tōż Maryś Puch poszoł do swojigo kamrata Krzisia, co miyszkoł za zielōnymi dźwiyrzami we inkszyj tajli lasa.


– Dziyń dobry, Krzisiu – prawiōł ôn.

– Dziyń dobry, Marysiu – pedzioł żeś ty.

– Tak sie zastanowiōm, czy mosz u siebie coś takigo jak balōn.

– Balōn?

– Ja, pedzioł żech tak do siebie, jak żech sam szoł: „Ciekawe, czy Krziś mo u siebie coś takigo jak balōn”. Prawie żech tak pedzioł do siebie, jakech myśloł ô balōnach i sie zastanowioł.


– Na co ci balōn? – prawiōł żeś.

Maryś Puch popatrzoł naôbkoło, żeby wejzdrzeć, czy żodyn niy sucho, prziłożōł szłapka do gymby i cichusiyńko szepnōł:

– Na miōd!

– Ale miodu sie niy zdobywo balōnami!

– Toć – pedzioł Puch.

Tōż tak sie trefiyło, iżeś dziyń wcześnij bōł na gościnie w dōma u swojigo kamrata Prosiōntka i mieli żeście tam balōny. Tyś mioł srogi, zielōny balōn, a jedyn ze przocieli ôd Krōlika mioł srogi, modry, i go zapōmnioł weznōńć ze sobōm, bo bōł przeca za mody, żeby przichodzić na gościna. Tōż prziniōs żeś zielōny i modry ze sobōm do dōm.

– Kery byś chcioł? – spytoł żeś Pucha.

Wraziōł gowa miyndzy szłapki i moc pozornie medykowoł.

– To je tak – pedzioł. – Jak idziesz z balōnym po miōd, to nojważniyjsze je to, żeby pszczoły niy wiedziały, iże sie zbliżosz. Tōż jak mosz zielōny balōn, to ône mogōm myśleć, iżeś je ino kōncek strōma, i niy dadzōm na ciebie pozōr, a jak mosz modry balōn, to ône mogōm myśleć, iżeś je ino kōncek nieba, i niy dadzōm na ciebie pozōr, i pytanie je: co je barzij prowdopodobne?

– A niy bydōm cie widzieć pod balōnym? – spytoł żeś.

– Możno ja, możno niy – prawiōł Maryś Puch. – Ze pszczołami nigdy niy wiadōmo.

Medykowoł chwila i pedzioł:

– Sprōbuja wyglōndać jak czorno chmurka. To je zmyli.


– To lepij sie weź modry balōn – padoł żeś i tak było uzdano.

Tōż ôba żeście poszli ze modrym balōnym, a tyś do przigody wziōn ze sobōm pistōla, tak jak dycki, a Maryś Puch poszoł do połnego marasu miyjsca, co je znoł, i kuloł sie, i kuloł, aż bōł cołki czorny. Wtynczos, jak balōn bōł cołkym naplōmpany, a ty i Puch żeście ôba trzimali za sznōrka, tyś naroz ja puściōł, i Niedźwiydź Puch polecioł szykownie do nieba i ôstoł tam rōwno ze wiyrchym ôd strōma, kole trzi metry ôd niego.


– Hura! – krziknōłś.

– Niyma to szumne? – zawołoł Maryś Puch do ciebie z wiyrchu. – Jak wyglōndōm?

– Wyglōndosz jak Niedźwiydź, co sie trzimie balōnu – ôdpowiedzioł żeś.

– A niy – prawiōł Puch nerwowo – niy jak czorno chmurka na modrym niebie?

– Niy za fest.

– A to możno stōnd to wyglōndo inakszyj. I tak jak godōm: ze pszczołami nigdy niy wiadōmo.

Niy było wiatru, żeby go prziwioł bliżyj strōma, tōż ôstoł tam tak wisieć. Widzioł miōd, wōniało mu miodym, ale niy mōg siōngnōńć miodu.

Za jakiś czas zawołoł do ciebie:


– Krzisiu! – pedzioł głośnym szeptym.

– Ja?

– Pszczoły coś chyba czujōm!

– Co czujōm?

– Niy wiym. Ale coś mi godo, iże coś podyjzdrzywajōm!

– Możno myślōm, iże chcesz jejich miōd.

– Może tak być. Ze pszczołami nigdy niy wiadōmo.

I zaś była krōtko cisza, aż zawołoł do ciebie:

– Krzisiu!

– Ja?

– Mosz u siebie w dōma paryzol?

– Myśla, że ja.

– Szkoda, żeś go niy wziōn ze sobōm, żeby pochodzić sam naôbkoło, wejzdrzeć na mie roz za kedy i pedzieć: „Na ja, zbiyro sie na dyszcz”. Myśla, że jakbyś tak zrobiōł, to by nōm to pōmogło zmylić te pszczoły.

Tōż tyś sie ôśmioł do siebie: „Gupiuśki miś!”, aleś tego na głos niy pedzioł, boś mu tak przoł, i poszoł żeś do dōm po paryzol.

– A, je żeś! – zawołoł Maryś Puch, jak żeś prziszoł nazod pod strōm. – Już żech zaczynoł sie starać. Dojzdrzoł żech, iże pszczoły już na zicher coś podyjzdrzywajōm.

– Mōm ôtworzić paryzol? – spytoł żeś.

– Ja, ale czekej chwila. Muszymy być rozwożni. Nojważniyjszo pszczoła do zmylynio to je Krōlowo. Widzisz tam z dołu, kero to je Krōlowo?

– Niy.


– Szkoda. No tōż jak ty bydziesz chodzić tam i nazod ze swojim paryzolym i godać: „Na ja, zbiyro sie na dyszcz”, to jo byda robić to, co moga, i śpiywać Chmurkowo Śpiywka, tako, co chmurka może śpiywać... Teroz!

Bez to, jak tyś chodziōł tam i nazod i zastanowioł sie, czy bydzie dyszcz, Maryś Puch śpiywoł ta śpiywka:

Jak słodko Chmurkōm być,

Co loto na niebie!

I take chmurki sōm,

Że dycki śpiywajōm.


„Jak słodko Chmurkōm być,

Co loto na niebie!”

I ôn je dumny dyć,

Że może chmurkōm być.

Pszczoły durch bzuczały tak podyjzdrzanie jak nigdy. Niykere z nich wyleciały z gniozda i lotały naôbkoło Chmurki, jak ôna zaczynała drugo zwrotka śpiywki, a jedna siadła na chwila na chmurczynym nosie, a potym ôdleciała.

– Krzisiu! Au! – zawołała Chmurka.

– Ja?

– Myśloł żech trocha i doszołch do moc ważnyj decyzyje. Ône sōm zło zorta pszczōł.


– Ja?

– Blank zło. Tōż zdowo mi sie, iże ône robiōm zło zorta miodu, pra?

– Robiōm zło?

– Ja. Bez to myśla, że musza slyź na dōł.

– Jak? – spytoł żeś.

Maryś Puch do tego czasu ô tym niy pōmyśloł. Jak by puściōł sznōrka, to by spod – gich – i to mu sie niy podobało. Tōż myśloł dugo, aż pedzioł:

– Krzisiu, musisz strzelić do balōna ze swojij pistōle. Mosz ja ze sobōm?

– Toć, że mōm – prawiōłś. – Ale jak to zrobia, to balōn sie zepsuje.

– Ale jak tego niy zrobisz – powiadoł Puch – to jo go byda musioł puścić i jo sie zepsuja.


Jak tak to wyglōndało, toś zrozumioł cołko sprawa, wycylowoł żeś fest pozornie w balōn i żeś strzylōł.

– Au! – krziknōł Puch.

– Niy cylnōłch? – spytoł żeś.

– To niy to, żeś niy cylnōł – prawiōł Puch – aleś niy cylnōł w balōn.

– Wybocz – powiedzioł żeś i strzylōłś zaś, a tyn roz żeś cylnōł w balōn, luft pōmału z niego zeszoł i Maryś Puch ôpod pōmału na ziymia.


Ale jego ramiōna były take ściyrpłe ôd trzimanio bez tyn cołki czas za sznōrka ze balōna, iże ôstały tak stoć do wiyrchu bez wiyncyj jak tydziyń, a jak ino jakoś mucha siadła mu na nosie, to musioł ja zdmuchować. I wierza – alech niy je zicher – że to bez to my na niego dycki godali „Puch”.

– To je kōniec historyje? – spytoł Krziś.

– To je kōniec tyj. Sōm inksze.

– Ô Puchu i ô mie?

– I Prosiōntku, i Krōliku, i ô wos wszyjskich. Niy pamiyntosz?

– Pamiyntōm, ale jak prōbuja pamiyntać, to zapōminōm.

– Tyn dziyń, jak Puch i Prosiōntko prōbowali chycić Hefalumpa...

– Niy chyciyli go, pra?

– Niy.

– Puch niy mōg, bo ôn niy mo rozumu. Joch go chyciōł?

– To wyjdzie ze historyje.

Krziś przikiwnōł.

– Jo pamiyntōm – pedzioł – ino Puch niy pamiynto za dobrze i beztōż ôn rod sucho, jak mu sie to jeszcze roz ôpowiado. Bo wtynczos to je richtich historyjo, a niy pamiyntanie.

– Tyż tak prawie myśla – ôdpowiedzioł żech.


Krziś wzdychnōł głymboko, podniōs swojigo Misia za noga i wlyk go za sobōm ku dźwiyrzōm. We dźwiyrzach ôbrōciōł sie i spytoł:

– Przidziesz ôbejzdrzeć mie sie kōmpać?

– Możno ja – prawiōłch.

– Joch go niy zraniōł, jak żech w niego strzylōł, pra?

– Ani trocha.

Przikiwnōł i wyszoł, a za chwila usłyszołch Marysia Pucha, gich, gich, gich, wchodzić po słodach z nim.

Rozdzioł drugi

co w nim Puch idzie na nowiydzka i trefio we ciasne miyjsce


Ecik Niedźwiydź, co kamracio go wołajōm Maryś Puch abo ino Puch, żeby było krōcyj, szoł w jedyn dziyń bez las i dumnie sie nuciōł. Wymyślōł ta nucōnka gynau w te rano, jak przed zdrzadłym robiōł ćwiczynia na siyła: Tra-la-la, tra-la-la, jak wyciōngoł sie tak wysoko, jak poradziōł, a potym Tra-la-la, tra-la-ach, na pōmoc!-la, jak prōbowoł siōngnōńć palcōw na nogach. Po śniodaniu powtorzoł sie to tak dugo, aż sie nauczōł na spamiyńć, i teroz sie to do porzōndku cołke nuciōł. Szło tak:

Tra-la-la, tra-la-la,

Tra-la-la, tra-la-la,

 

Rum-tum-tyry-rum-tum.

Tyry-ryry, tyry-ryry,

Tyry-ryry, tyry-ryry,

Rum-tum-tum-tyry-rum.


Tak nuciōł ta nucōnka do siebie, szoł sie radośnie, medykowoł nad tym, co inksi prawie robiōm, i jak by to było być kimś inkszym, jak naroz doszoł do pioskowego zbocza, a we zboczu była srogo dziura.


– Aha! – pedzioł Puch. (Rum-tum-tyry-rum-tum.) – Jak jo coś ô czymś wiym, to ta dziura ôznaczo Krōlika – prawiōł – a Krōlik ôznaczo Towarzistwo – prawiōł – a Towarzistwo ôznaczo Jodło i Suchanie Mie Nucić, i inksze take. Rum-tum-tum-tyry-rum.

Tōż schylōł sie, wraziōł gowa w dziura, i zawołoł:

– Je ftoś w dōma?

Nojprzōd ze dziury szło słyszeć nogło szarpaczka, a potym cisza.

– Jo żech pedzioł: „Je ftoś w dōma?” – krziknōł fest głośno Puch.

– Niy! – ôdpowiedzioł głos, a potym dodoł: – Niy musisz tak głośno wrzeszczeć. Dobrzech cie słyszoł piyrszy roz.

– Bierunie! – prawiōł Puch. – Blank żodnego tam niy ma?

– Żodnego.

Maryś Puch wyciōng gowa z dziury i pōmedykowoł chwila, i pōmyśloł do siebie „Ftoś tam musi być, bo ftoś musioł pedzieć: »Żodnego«”. Tōż wraziōł nazod gowa do dziury i pedzioł:

– Krōliku, a toś niy je ty?

– Niy – padoł Krōlik tyn roz inkszym głosym.

– Ale niyma to Krōlikōw głos?

– Radszyj niy – prawiōł Krōlik. – To niy mo być jego głos.

– Ach! – pedzioł Puch.

Wyciōng gowa z dziury i zaś medykowoł, a potym wraziōł ja nazod i padoł:

– A mogli byście być tacy miyli i pedzieć mi, kaj je Krōlik?

– Poszoł sie trefić ze swojim kamratym Niedźwiedziym Puchym, co ôn je ôd niego wielki kamrat.

– Ale to jo! – pedzioł Niedźwiydź, cołkym udziwiōny.

– Co za jo?

– Niedźwiydź Puch.

– Je żeś zicher? – pytoł Krōlik, jeszcze barzij udziwiōny.

– Blank, blank zicher – prawiōł Puch.

– No tōż wejdź.


Tak Puch cis i cis, i cis sie do postrzodka, aż w kōńcu wloz.

– Mioł żeś recht – pedzioł Krōlik, jak go ôglōndoł z kożdyj strōny. – Toś je ty. Dobrze cie widzieć.

– A tyś myśloł, że fto to bōł?

– Niy bōł żech isty. Wiysz, jak to je we Lesie. Niy idzie puszczać kożdego do dōm. Trzeba być pozornym. Możno co pōmaszkecymy?

Puch dycki rod pojod ô jedynostyj rano i cieszōł sie teroz widzieć Krōlika wyciōngać talyrze i szolki, a jak Krōlik spytoł: „Chcesz do chleba miōd abo mlyko skōndynsowane?”, to ôn bōł taki uradowany, iże pedzioł „i to, i to”, a potym, żeby niy wyglōndać na przepadzitego, dodoł: „Ale chlebym sie niy trop, prosza”. A niyskorzij bez dugi czas nic niy godoł... Aż w kōńcu, jak nuciōł sie do siebie trocha lepkim głosym, wstoł, uściskoł serdecznie Krōlikowa szłapka, i pedzioł, że musi iś.

– Musisz? – spytoł grzecznie Krōlik.

– No ja – pedzioł Puch – mōg bych ôstać trocha dużyj, jak by... jak byś... – I fest sprōbowoł patrzeć w strōna kōmory.

– Tak po prowdzie – prawiōł Krōlik – toch jo prawie tyż wychodziōł.

– Ach, to jo tyż byda iś. Do widzynio.

– No do widzynio, jak żeś je zicher, iże niy chcesz wiyncyj.

– A je jeszcze coś? – spytoł wartko Puch.

Krōlik poôdkrywoł noczynia i pedzioł, że niy, niy ma.

– Takech myśloł – prawiōł Puch i przikiwnōł do siebie. – Tōż do widzynio. Jo musza iś.

No i wziōn wyłazić ze dziury. Ciōngnōł przodnimi szłapkami i cis zadnimi szłapkami, a za chwila jego nos bōł zaś na zewnōntrz... a potym jego uszy... a potym przodnie szłapki... a potym jego ramiōna... a potym...

– Ach, na pōmoc! – pedzioł Puch. – Lepij sie wycofia.

– Bierunie! – pedzioł Puch. – Byda musioł ciś dalij.

– Niy moga ani tego, ani tego! – pedzioł Puch. – Ach, na pōmoc i bierunie!

Tōż w tym czasie Krōlik już tyż chcioł iś na szpacyr i jak ôbejzdrzoł, iże przodnie dźwiyrze sōm zajynte, wyszoł ze zadku, prziszoł naôbkoło do Pucha i dziwoł sie na niego.


– Te, uwiōnz żeś? – spytoł.

– N-niy – prawiōł Puch, jakby nic sie niy dzioło. – Ino dychōm sie i myśla, i nuca do siebie.

– Pōdź, dej mi szłapka.

Niedźwiodek Puch wyciōng szłapka, a Krōlik ciōngnōł i ciōngnōł, i ciōngnōł...

– Ała! – krziknōł Puch. – To boli!

– Prowda je tako – powiedzioł Krōlik – żeś uwiōnz.

– To sie wszyjsko biere z tego – prawiōł Puch zgorszōny – że sie mo za małe przodnie dźwiyrze.

– To sie wszyjsko biere z tego – prawiōł Krōlik z powogōm – że sie za siyła jy. Tak żech wtynczos myśloł – prawiōł Krōlik – inoch niy chcioł nic godać – prawiōł Krōlik – iże jedyn z nos jy za moc – prawiōł Krōlik – i wiedzioł żech, iże to niy jo – prawiōł. – No tōż ida i przikludza sam Krzisia.

Krziś miyszkoł na drugim kōńcu Lasa, a jak prziszoł ze Krōlikym i ôbejzdrzoł przodnio połowa ôd Pucha, to pedzioł: „Gupiuśki Miś” ze takōm miyłościōm we głosie, iże wszyjskim wrōciyła cołko nadzieja.

– Już żech zaczynoł myśleć – powiadoł Miś i leko pociōngnōł nosym – iże Krōlik może już nigdy niy mōc używać swojich przodnich dźwiyrzi. I jo bych tego niy ściyrpioł.

– Jo tyż niy – prawiōł Krōlik.

– Używać swojich przodnich dźwiyrzi? – pedzioł Krziś. – Toć, że je bydzie mōg zaś używać.

– To dobrze – rzeknōł Krōlik.

– Jak niy mogymy cie wyciōngnōńć, to mogymy cie wciś nazod.

Krōlik we zamyślyniu podropoł sie po wōnsach i skozoł, iże jak Puch bydzie wciśniynty nazod, to bydzie nazod, i toć, że żodyn niy je barzij rod widzieć Pucha ôd niego, ale durch, jedni miyszkajōm na strōmach, inksi pod ziymiōm, a...


– Ciebie sie rozchodzi ô to, iże nigdy niy wyjda? – spytoł Puch.

– Znaczy – pedzioł Krōlik – jak sie tak daleko zaszło, to szkoda to marnić.

Krziś przikiwnōł.

– To ino jedna rzecz idzie zrobić – prawiōł. – Poczekōmy, aż zaś bydziesz chudszy.

– A jak dugo sie chudnie? – spytoł Puch ze utropōm.

– Myśla, że kole tydnia.

– Ale jo sam niy moga ôstać na tydziyń!

– Możesz sam ôstać bez problymu, gupiuśki Misiu. Wyciōngniyńcie cie to je dopiyro problym.

– Bydymy ci czytać – pedzioł Krōlik radośnie. – I mōm nadzieja, że niy spadnie śniyg – dodoł. – I musza ci pedzieć, iże moc placu bieresz u mie w dōma. Mosz coś przeciw, żebych twoje zadnie nogi użōł za sztynder na rynczniki? Bo, znaczy, ône tam tak sōm i nic niy robiōm, a to by było moc wygodne tak powiesić na nich rynczniki.

– Tydziyń! – prawiōł Puch zachmurzōny. – A co ze jedzyniym?

– Niystety niy bydzie jedzynio – pedzioł Krziś – żebyś gibcij schud. Ale bydymy ci czytać.

Miś chcioł wzdychnōńć, ale zaroz spōmiarkowoł, iże niy może, bo za ciasno uwiōnz. Płaczka spłynyła mu z ôka, jak padoł:

– Bydziecie mi tōż czytać Ksiōnżka Sparcio, tako, co pōmoże i ukoji Zaklinowanego Misia we Wielkij Ciasnocie?



Tak bez tydziyń Krziś czytoł tako zorta ksiōnżki na pōłnocnym kōńcu Pucha, a Krōlik wiyszoł swoje pranie na połedniowym kōńcu... A we postrzodku Miś czuł sie chudnōńć i chudnōńć. A na kōniec tydnia Krziś pedzioł: „Teroz!”.

Tōż chyciōł za przodnie szłapki ôd Pucha, a Krōlik chyciōł za Krzisia, a wszyjscy Krōlikowi kamracio i przociele chyciyli za Krōlika i wszyjscy społym ciōngli...

I bez dugi czas Puch ino godoł: – Au!...

I: – Ach!...

A potym, cołkym naroz, pedzioł: – Puk! – Choby frōp wychodziōł ze flaszki.

I Krziś, i Krōlik, i wszyjscy Krōlikowi kamracio i przociele pokulali sie do zadku... A na nich ôstoł leżeć Maryś Puch – wolny!

Tōż, ze przikiwniyńciym podziynkowanio do swojich kamratōw, poszoł na szpacyr po lesie i nuciōł sie dumnie do siebie. Ale Krziś wejzdrzoł na niego z miyłościōm i pedzioł do siebie: – Gupiuśki Miś!


Бесплатный фрагмент закончился. Хотите читать дальше?

Inne książki tego autora