Detoks cukrowyTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Detoks cukrowy

Agata Lewandowska

Copyright © 2018 by Wydawnictwo RM

Wydawnictwo RM, 03-808 Warszawa, ul. Mińska 25

rm@rm.com.pl

www.rm.com.pl

Żadna część tej pracy nie może być powielana i rozpowszechniana, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (elektroniczny, mechaniczny) włącznie z fotokopiowaniem, nagrywaniem na taśmy lub przy użyciu innych systemów, bez pisemnej zgody wydawcy.

Wszystkie nazwy handlowe i towarów występujące w niniejszej publikacji są znakami towarowymi zastrzeżonymi lub nazwami zastrzeżonymi odpowiednich firm odnośnych właścicieli.

Wydawnictwo RM i Autorka dołożyli wszelkich starań, aby zapewnić najwyższą jakość tej książce, jednakże nikomu nie udzielają żadnej rękojmi ani gwarancji. Wydawnictwo RM i Autorka nie są w żadnym przypadku odpowiedzialni za jakąkolwiek szkodę będącą następstwem korzystania z informacji zawartych w niniejszej publikacji, nawet jeśli zostali zawiadomieni o możliwości wystąpienia szkód. Zdjęcia zamieszczone w tej książce mają charakter poglądowy.

ISBN 978-83-7773-531-2

ISBN 978-83-8151-066-0 (ePub)

ISBN 978-83-8151-067-7 (mobi)

ISBN 978-83-8151-068-4 (pdf)

Edytor: Justyna Mrowiec

Redaktor prowadzący: Irmina Wala-Pęgierska

Redakcja: Justyna Mrowiec

Korekta: Mirosława Szymańska

Projekt okładki: Anna Jędrzejec

Zdjęcia: Monika Szałek (zdjęcia autorki); Shutterstock.inc (pozostałe)

Koordynacja produkcji wersji elektronicznej: Tomasz Zajbt

Opracowanie wersji elektronicznej: Marcin Fabijański

Weryfikacja wersji elektronicznej: Justyna Mrowiec

W razie trudności z zakupem tej książki prosimy o kontakt z wydawnictwem: rm@rm.com.pl

Spis treści

Słowo od Autorki

Co trzeba wiedzieć o cukrze?

Czym właściwie są cukry?

Jak czytać etykiety spożywcze?

Ile cukru można dziennie spożywać?

Dlaczego tak lubimy cukier?

Dlaczego powinniśmy ograniczać cukier?

Cukier a sylwetka

Cukier a nasze zdrowie

Uzależnienie od cukru – czy to możliwe?

Błędne koło, czyli jak działają na nas cukry proste 25

Skrobia a poziom cukru we krwi

Indeks i ładunek glikemiczny

Czy cukier trzeba trwale wyeliminować z diety?

Dieta bez węglowodanów?

Skład diety, który zwiększa szanse na sukces

Czy wystarczy przestać słodzić?

Różne rodzaje cukru

Cukier z zaskoczenia

A co ze słodzikami?

Jadłospis

Plan działania

Jak to działa?

Jak się przygotować do diety?

Jak sobie radzić w kryzysowych momentach?

Najczęściej zadawane pytania

Zanim zaczniesz…

Przepisy

Sałatki dla zdrowia i urody

Sałatka caprese

Sałatka curry z kapusty i ryby

Sałatka cesarska

Sałatka grecka

Sałatka kalafiorowa z suszonymi pomidorami

Sałatka z awokado, pomidorami i serem

Sałatka śródziemnomorska

Sałatka z awokado, suszonych pomidorów i ogórka

Sałatka z brązowym ryżem

Sałatka z czerwoną cebulą i pomarańczą

Sałatka z fasolą

Sałatka z burakiem i kaszą

Sałatka z kiełkami i parmezanem

Sałatka z fetą i makaronem

Sałatka z grapefruitem i zielonym ogórkiem

Sałatka z grillowanym kurczakiem i szpinakiem

Sałatka z kaszą gryczaną i wędliną

Sałatka z indykiem i ryżem

Sałatka z indykiem i suszonymi pomidorami

Sałatka z kozim serem i makaronem

Sałatka z łososiem i szparagami

Sałatka z makaronem

Sałatka z mozzarellą i makaronem

Sałatka z polędwiczkami, awokado i serem

Sałatka z tuńczykiem i ryżem

Sałatka z wędzonym łososiem

Surówki do obiadu

Mizeria

Sałata z jogurtem

Surówka z kalarepy

Surówka z kiełkami

Surówka z kiszonej kapusty

Surówka z kiszonych ogórków

Surówka z marchewki

Surówka z pora

Rozmaitości

Naleśniki z mięsem i warzywami

Naleśniki z białym serem

Placki z cukinii

Cieciorka z cukinią

Cukinia faszerowana ryżem i krewetkami

Chleb pełnoziarnisty żytni

Kotlety z soczewicy

Koktajle – witaminy w szklance

Koktajl bananowy

Koktajl czerwony

Koktajl owocowy

Koktajl zielony

Zupy – na mniejszy i większy głód

Barszcz ukraiński

 

Błyskawiczna zupa pomidorowa z tartym serem

Zupa brokułowa z kurczakiem

Zupa jarzynowa z kaszą

Zupa krem cebulowa

Zupa krem z groszku

Zupa krem z selera

Zupa pomidorowa z mozzarellą

Zupa z ciecierzycy

Zupa z soczewicy

Warzywa w roli głównej

Brokuły z fetą i słonecznikiem

Pomidory nadziewane pastą makrelową

Bakłażan z pomidorem i mozzarellą

Warzywa z dipem twarożkowym

Rukola z serem pleśniowym i pomidorami

Warzywa grillowane z humusem

Warzywa z dipem jogurtowym

Warzywa z serem pleśniowym

Chili wegetariańskie

Pasty, dipy i twarożki

Dip z awokado

Humus

Masło z pestek słonecznika

Pasta jajeczna

Pasta makrelowa

Pasta rybna

Pasta z czerwonej fasoli

Pasta z soczewicy

Twarożek ogórkowy

Twarożek śródziemnomorski

Twarożek z oliwkami i kiełkami

Twarożek z ogórkiem kiszonym i rzodkiewkami

Twarożek z kalarepką

Twarożek z tzatziki

Twarożek z rzodkiewką

Mięso i ryby

Bitki wołowe

Dorsz z fasolką szparagową i sezamem

Klopsy szpinakowe

Gołąbki drobiowe w sosie pomidorowym

Gulasz z kaszą

Kotlety czosnkowe

Indyk z porem

Indyk w ziołach

Indyk po włosku

Kotlety z indyka

Kurczak pieczony w curry

Indyk pieczony

Kurczak w sosie pieczarkowym

Kurczak z pestkami dyni

Kurczak z grillowanymi warzywami

Kurczak ziołowy z warzywami

Polędwiczki wieprzowe w ziołach

Ryba w sosie chrzanowym

Wątróbka z cebulą

Zielony gulasz z warzywami

Makaron, ryż i kasza

Brązowy ryż z pieczonym dorszem

Kasza gryczana w sosie z bobu

Kasza gryczana z mięsem mielonym i natką pietruszki

Kasza ze schabem

Makaron z papryką i soczewicą

Makaron z pesto i kurczakiem

Makaron z pomidorami i kiełkami

Makaron z wędzonym łososiem

Penne z kurczakiem i cukinią w białym sosie

Zapiekana kasza gryczana z cebulą i twarogiem

Przekąski – coś na ząb

Ruloniki z szynki z musztardą

Ruloniki z szynki z twarożkiem

Owoce w roli głównej

Arbuz z serem feta

Jogurt z owocami

Kasza jaglana z owocami

Mus z mango

Owsianka z owocami

Sałatka owocowa z jogurtem i otrębami

Twarożek z bananem

Jajka na dwa sposoby

Jajka sadzone z warzywami i kaszą

Jajecznica z warzywami

Bibliografia

Słowo od Autorki


Wostat­nich la­tach na ryn­ku po­ja­wi­ło się wie­le pu­bli­ka­cji książ­ko­wych i pra­so­wych na te­mat die­ty bez cu­kru i tak zwa­ne­go de­tok­su cu­kro­we­go. W in­ter­ne­cie moż­na zna­leźć mnó­stwo ar­ty­ku­łów i stron z in­for­ma­cja­mi o tym, jak wy­eli­mi­no­wać z die­ty cu­kier, zmo­dy­fi­ko­wać co­dzien­ne menu lub styl ży­cia. Fu­ro­rę ro­bią die­ty ni­sko­wę­glo­wo­da­no­we i bez­wę­glo­wo­da­no­we, a tak­że kil­ku­ty­go­dnio­we „de­tok­sy” po­le­ga­ją­ce na re­zy­gno­wa­niu z cu­krów do­da­nych i więk­szo­ści wę­glo­wo­da­nów.

Nie­ste­ty wie­le z tych źró­deł, po­rad i teo­rii za­wie­ra in­for­ma­cje nie­spraw­dzo­ne lub nie­po­sia­da­ją­ce pod­bu­do­wy na­uko­wej.

Wę­glo­wo­da­ny mają bar­dzo złą pra­sę, a cu­kier w krzy­kli­wych na­głów­kach i ty­tu­łach jest na­zy­wa­ny bia­łą śmier­cią, tru­ci­zną i tok­sy­ną. Czy na­praw­dę jest tak szko­dli­wy? Zda­nia na ten te­mat są po­dzie­lo­ne.

W książ­ce po­de­szłam do te­ma­tu ra­cjo­nal­nie. Opie­ra­łam się na spraw­dzo­nych in­for­ma­cjach po­cho­dzą­cych z wia­ry­god­nych źró­deł i po­da­łam wy­ni­ki naj­now­szych ba­dań na­uko­wych. Sta­ra­łam się przy­bli­żyć te­ma­ty­kę war­to­ści ży­wie­nio­wej cu­kru i wę­glo­wo­da­nów oraz ich wpły­wu na zdro­wie. De­toks cu­kro­wy po­trak­to­wa­łam z przy­mru­że­niem oka i tyl­ko w pew­nym stop­niu na­wią­za­łam do ostat­nio mod­nych diet. Dla­cze­go? O tym pi­szę w dal­szej czę­ści po­rad­ni­ka.

Z tej książ­ki do­wiesz się, czy i dla­cze­go trze­ba ogra­ni­czać spo­ży­wa­nie cu­kru; czy w ogó­le moż­na się od nie­go uza­leż­nić oraz dla­cze­go nad­mier­ne re­stryk­cje ży­wie­nio­we mogą być groź­ne. Wła­śnie z tego po­wo­du w tym po­rad­ni­ku nie znaj­dziesz mod­nych re­stryk­cyj­nych ja­dło­spi­sów. Za­miast nich pro­po­nu­ję ta­kie, któ­re skła­da­ją się ze smacz­nych, sy­cą­cych i ła­twych do wy­ko­na­nia dań, po­zwa­la­ją­cych ci na roz­pra­wie­nie się z nad­mia­rem cu­kru w die­cie.

Roz­dział pierw­szy i dru­gi tej książ­ki do­star­czą ci fa­cho­wej wie­dzy o ro­dza­jach wę­glo­wo­da­nów, ich zna­cze­niu ży­wie­nio­wym oraz wpły­wie cu­krów na zdro­wie i syl­wet­kę.

Z ko­lej­nych dwóch do­wiesz się, czy od cu­kru moż­na się uza­leż­nić, a tak­że, czy po­win­no się z nie­go zre­zy­gno­wać cał­ko­wi­cie i nie­odwo­łal­nie.

W roz­dzia­le pią­tym po­da­łam in­for­ma­cje o ro­dza­jach cu­kru do­stęp­nych na ryn­ku, ich za­le­tach i wa­dach oraz za­mien­ni­kach. Z tej czę­ści książ­ki do­wiesz się rów­nież, ile ukry­te­go cu­kru znaj­du­je się w pro­duk­tach spo­żyw­czych, któ­re ku­pu­jesz na co dzień, i jak się przed nim bro­nić.

Na­stęp­na część po­rad­ni­ka to pro­gram die­te­tycz­ny, któ­ry po­mo­że ci po­pra­wić two­je na­wy­ki ży­wie­nio­we i od­zwy­cza­ić się od nad­mier­nej ilo­ści cu­kru w co­dzien­nej die­cie. Znaj­dziesz w nim prak­tycz­ne po­ra­dy, wska­zów­ki, od­po­wie­dzi na naj­czę­ściej za­da­wa­ne py­ta­nia oraz kom­plet­ne ja­dło­spi­sy. Książ­kę za­my­ka zbiór prze­pi­sów na smacz­ne i pro­ste da­nia.

Co trzeba wiedzieć o cukrze

Czym właściwie są cukry?

Cukry, czy­li wę­glo­wo­da­ny, to istot­ny skład­nik na­szej co­dzien­nej die­ty (po­dob­nie jak biał­ka). Dzie­li­my je na przy­swa­jal­ne (pro­ste i zło­żo­ne) oraz nie­przy­swa­jal­ne (np. róż­ne frak­cje błon­ni­ka).


Z wę­glo­wo­da­nów przy­swa­jal­nych or­ga­nizm uzy­sku­je ener­gię nie­zbęd­ną do pra­wi­dło­we­go funk­cjo­no­wa­nia. „Spa­le­nie” w or­ga­ni­zmie 1 g wę­glo­wo­da­nów do­star­cza w przy­bli­że­niu 4 kcal.

W po­niż­szej ta­be­li omó­wio­no naj­waż­niej­sze wę­glo­wo­da­ny przy­swa­jal­ne.


Węglowodany przyswajalne
Węglowodany proste: (monosacharydy) Fruktoza i glukoza – występują w żywności np. jako składnik owoców lub dodatek słodzący do produktów. Galaktoza – składnik dwucukru laktozy.
Węglowodany złożone: dwucukry (disacharydy) Laktoza – występuje w mleku i jest połączeniem glukozy i galaktozy. Maltoza – składa się z dwóch cząsteczek glukozy i jest wykorzystywana w przemyśle spożywczym. Sacharoza (glukoza + fruktoza) – zwykły biały cukier.
Wę­glo­wo­da­ny zło­żo­ne: wie­lo­cu­kry (po­li­sa­cha­ry­dy) Skro­bia – wy­stę­pu­je w zbo­żach, wa­rzy­wach, owo­cach i ro­śli­nach strącz­ko­wych.

Glu­ko­za, czy­li cu­kier pro­sty, krą­ży we krwi i jest źró­dłem ener­gii dla ko­mó­rek mię­śni, ukła­du ner­wo­we­go oraz je­lit. To ona może być wy­ko­rzy­sty­wa­na przez ko­mór­ki, a inne cu­kry, któ­re przyj­mu­je­my wraz z po­kar­mem (np. skro­bia), są prze­twa­rza­ne w or­ga­ni­zmie tak, aby po­wsta­ła z nich wła­śnie czy­sta glu­ko­za. Dla mó­zgu i czer­wo­nych krwi­nek jest ona je­dy­nym źró­dłem ener­gii (mię­śnie mogą czer­pać ener­gię rów­nież z kwa­sów tłusz­czo­wych).

 

Wę­glo­wo­da­ny są ma­ga­zy­no­wa­ne tak­że w mię­śniach i wą­tro­bie jako źró­dło za­pa­so­wej ener­gii. Te re­zer­wy mają szcze­gól­ne zna­cze­nie dla osób ak­tyw­nych fi­zycz­nie. Pod­czas upra­wia­nia nie­któ­rych ro­dza­jów spor­tów zwra­ca się dużą uwa­gę na po­bu­dza­nie mię­śni do tego, by od­kła­da­ły więk­sze za­pa­sy gli­ko­ge­nu (wie­lo­cu­kru).

Wę­glo­wo­da­ny nie­przy­swa­jal­ne to przede wszyst­kim róż­ne frak­cje błon­ni­ka, któ­re wy­wie­ra­ją ko­rzyst­ny wpływ na zdro­wie, po­nie­waż:

 po­pra­wia­ją pe­ry­stal­ty­kę je­lit,

 wspo­ma­ga­ją usu­wa­nie szko­dli­wych sub­stan­cji z je­li­ta,

 są po­żyw­ką dla po­ży­tecz­nych bak­te­rii,

 mo­dy­fi­ku­ją wchła­nia­nie cu­krów i tłusz­czów.

Wę­glo­wo­da­ny, wbrew obie­go­wej opi­nii, są nie­wąt­pli­wie po­trzeb­ne i waż­ne dla za­cho­wa­nia zdro­wia. Nie­ste­ty wie­le osób prze­ja­wia ten­den­cję do nad­mier­ne­go spo­ży­wa­nia bia­łe­go cu­kru oraz sło­dy­czy, słod­kich na­po­jów i pro­duk­tów sło­dzo­nych, co może mieć ne­ga­tyw­ne kon­se­kwen­cje zdro­wot­ne. Spra­wę utrud­nia brak jed­no­znacz­nych wy­tycz­nych do­ty­czą­cych spo­ży­cia wę­glo­wo­da­nów, cu­krów pro­stych, cu­krów wol­nych i cu­krów do­da­nych.

Roz­bież­no­ści w na­zew­nic­twie i mno­gość róż­nych okre­śleń po­wo­du­ją, że kon­su­ment może się czuć za­gu­bio­ny. Sło­wo „cu­kier” w róż­nym kon­tek­ście może ozna­czać za­rów­no ogól­nie wę­glo­wo­dan, jak i sa­cha­ro­zę, a na­wet gru­pę wę­glo­wo­da­nów.

Wol­ne cu­kry to we­dług de­fi­ni­cji WHO (Świa­to­wej Or­ga­ni­za­cji Zdro­wia) jed­no­cu­kry (np. glu­ko­za i fruk­to­za) oraz dwu­cu­kry (np. sa­cha­ro­za) do­da­wa­ne do po­traw i pro­duk­tów na eta­pie pro­duk­cji lub przy­go­to­wa­nia oraz te, któ­re na­tu­ral­nie wy­stę­pu­ją np. w so­kach czy mio­dzie.

Cu­kry do­da­ne to ta­kie wę­glo­wo­da­ny, któ­re do­da­je się na eta­pie pro­duk­cji lub pod­czas przy­go­to­wa­nia po­tra­wy w domu, oraz te, któ­ry­mi do­sła­dza­my na­po­je czy po­tra­wy na ta­le­rzu.

Jak czytać etykiety spożywcze?

Na ety­kie­cie pro­duk­tu spo­żyw­cze­go czę­sto znaj­du­ją się za­pi­sy ta­kie jak po­niż­szy:


Wartość odżywcza: W 100 g produktu:
Kcal 167 kcal
Białko 10 g
Tłuszcze 5 g
Węglowodany 20 g
w tym cukry 10 g
Błonnik 0,5 g

Jak rozszy­fro­wać taki za­pis? Zgod­nie z obo­wią­zu­ją­cym pra­wem za­war­tość wę­glo­wo­da­nów na ety­kie­cie do­ty­czy ich form przy­swa­jal­nych oraz do­dat­ko­wo al­ko­ho­li wie­lo­wo­do­ro­tle­no­wych (po­lio­li), któ­re – w du­żym uprosz­cze­niu – „na­śla­du­ją” wę­glo­wo­da­ny i słu­żą do­sła­dza­niu żyw­no­ści. Wę­glo­wo­da­ny ozna­cza­ją za­tem cu­kry pro­ste (glu­ko­za, fruk­to­za), dwu­cu­kry (sa­cha­ro­za, mal­to­za, lak­to­za) oraz skro­bię i al­ko­ho­le wie­lo­wo­do­ro­tle­no­we (np. ksy­li­tol, ery­try­tol).

Po­ję­cie „cu­kry” na ety­kie­cie obej­mu­je jed­no­cu­kry (cu­kry pro­ste: glu­ko­za, fruk­to­za) i dwu­cu­kry (sa­cha­ro­za, mal­to­za, lak­to­za).

Osob­no po­da­je się za­war­tość błon­ni­ka, czy­li wę­glo­wo­da­nów nie­przy­swa­jal­nych, któ­re nie są me­ta­bo­li­zo­wa­ne przez or­ga­nizm. Nie wli­cza się ich do puli wę­glo­wo­da­nów (np. ce­lu­lo­zy, pek­ty­ny).

W nie­któ­rych pu­bli­ka­cjach oraz ba­zach da­nych po­ja­wia się po­ję­cie „wę­glo­wo­da­ny cał­ko­wi­te”. Pod tą na­zwą kry­ją się wszyst­kie wę­glo­wo­da­ny w pro­duk­cie, czy­li: jed­no­cu­kry, dwu­cu­kry, wie­lo­cu­kry, a tak­że błon­nik. Aby ob­li­czyć, ile wę­glo­wo­da­nów przy­swa­jal­nych jest w da­nym pro­duk­cie lub po­tra­wie, wy­star­czy od ilo­ści wę­glo­wo­da­nów cał­ko­wi­tych od­jąć za­war­tość błon­ni­ka.

Ile cukru można dziennie spożywać?

W 2010 roku EFSA (Eu­ro­pe­an Food Sa­fe­ty Au­tho­ri­ty) wy­da­ła oświad­cze­nie in­for­mu­ją­ce o tym, że nie ma wy­star­cza­ją­cych do­wo­dów po­zwa­la­ją­cych na usta­le­nie gór­ne­go li­mi­tu spo­ży­cia cu­krów do­da­nych w die­cie, któ­ry nie stwa­rzał­by ry­zy­ka wy­stą­pie­nia nad­wa­gi, za­bu­rzeń go­spo­dar­ki cu­kro­wej i to­le­ran­cji in­su­li­ny, cu­krzy­cy, cho­rób ser­co­wo-na­czy­nio­wych bądź pro­ble­mów sto­ma­to­lo­gicz­nych. Obec­nie trwa­ją pra­ce nad szcze­gó­ło­wy­mi wy­tycz­ny­mi, jed­nak ich wy­nik bę­dzie zna­ny do­pie­ro oko­ło 2020 roku.

We­dług eks­per­tów z EFSA wę­glo­wo­da­ny po­win­ny sta­no­wić 45–60% ener­gii die­ty oso­by do­ro­słej. W przy­pad­ku die­ty 2000 kcal ozna­cza to 900–1200 kcal, co daje 225–300 g wę­glo­wo­da­nów na dobę.

Jak to po­li­czyć? W pierw­szej ko­lej­no­ści mu­si­my wy­li­czyć, ile jest 45% z 2000 kcal. Otrzy­mu­je­my wy­nik 900 kcal.

Wie­dząc, że 1 g wę­glo­wo­da­nów do­star­cza 4 kcal, ob­li­cza­my z pro­por­cji:

1 g – 4 kcal

× – 900 kcal



x = 900 kcal × 1 g 4 kcal

× = 225 g

W po­dob­ny spo­sób wy­li­cza­my gór­ną gra­ni­cę nor­my, czy­li 60%.

W wy­tycz­nych z 2015 roku WHO su­ge­ru­je ogra­ni­cze­nie spo­ży­cia wol­nych cu­krów, tak by sta­no­wi­ły nie wię­cej niż 10% ener­gii na dobę. Ozna­cza to, że w przy­pad­ku die­ty 2000 kcal 200 kcal po­win­no po­cho­dzić z wol­nych cu­krów. Do­dat­ko­wo za­le­ca się, by dzien­ne spo­ży­cie cu­krów pro­stych (jed­no­cu­krów) nie wy­no­si­ło wię­cej niż 5% ener­gii na dobę. W die­cie 2000 kcal z tych cu­krów po­win­no po­cho­dzić mak­sy­mal­nie 100 kcal.

We­dług za­le­ceń SACN (bry­tyj­skie­go ko­mi­te­tu na­uko­we­go do spraw zwią­za­nych z ży­wie­niem) z roku 2015 roku wę­glo­wo­da­ny po­win­ny sta­no­wić oko­ło 50% ener­gii co­dzien­nej die­ty, przy czym udział wol­nych cu­krów nie może prze­kra­czać 5% ener­gii die­ty.

Zgod­nie z naj­now­szy­mi pol­ski­mi wy­tycz­ny­mi z 2017 roku spo­ży­cie wę­glo­wo­da­nów przez do­ro­słych po­win­no utrzy­my­wać się na po­zio­mie 45–60% ener­gii die­ty, a cu­krów pro­stych wy­no­sić mak­sy­mal­nie 10% ener­gii die­ty. Nie na­le­ży spo­ży­wać mniej niż 130 g wę­glo­wo­da­nów na dobę.

Skąd taka re­ko­men­da­cja? Wę­glo­wo­da­ny są po­trzeb­ne: przy­czy­nia­ją się do za­cho­wa­nia pra­wi­dło­wych funk­cji mó­zgu, w tym po­znaw­czych. Ko­mór­ki mó­zgo­we, po­dob­nie jak np. krwin­ki, po­trze­bu­ją glu­ko­zy, żeby wła­ści­wie funk­cjo­no­wać. Uwa­ża się, że mi­ni­mum 130 g wę­glo­wo­da­nów przy­swa­jal­nych dzien­nie za­spo­ka­ja po­trze­by mó­zgu i po­win­no być ele­men­tem zbi­lan­so­wa­nej die­ty.