Tajemnica Sittaford

Tekst
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Nie masz czasu na czytanie?
Posłuchaj fragmentu
Tajemnica Sittaford
Tajemnica Sittaford
− 20%
Otrzymaj 20% rabat na e-booki i audiobooki
Kup zestaw za 41,98  33,58 
Tajemnica Sittaford
Audio
Tajemnica Sittaford
Audiobook
Czyta Krzysztof Gosztyła
24,99  18,24 
Szczegóły
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa



WROCŁAW 2015



Tytuł oryginału

The Sittaford Mystery

Projekt okładki

MARIUSZ BANACHOWICZ

Korekta

ELŻBIETA KACZOROWSKA

Redakcja techniczna

NATALIA WIELĘGOWSKA

The Sittaford Mystery Copyright © 1931 Agatha Christie Limited.

All rights reserved. AGATHA CHRISTIE and the Agatha Christie Signature

are registered trade marks of Agatha Christie Limited in the UK

and/or elsewhere. All rights reserved.

Polish edition published by Publicat S.A. MMII, MMXV (wydanie elektroniczne)

Translation by Prószyński Media.

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.


jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Wydanie elektroniczne 2015

ISBN 978-83-271-5285-5

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej


Spis treści

Rezydencja Sittaford

Przesłanie z zaświatów

Dwadzieścia pięć po piątej

Inspektor Narracott

Evans

Pod Trzema Koronami

Testament

Pan Charles Enderby

Dom Pod Wawrzynami

Rodzina Pearsonów

Emilia wkracza do akcji

Aresztowanie

Sittaford

Pani i panna Willett

Wizyta u majora Burnaby’ego

Pan Rycroft

Panna Percehouse

Emilia odwiedza Rezydencję Sittaford

Teorie

Wizyta u ciotki Jennifer

Rozmowy

Nocne przygody Charlesa

W Hazelmoore

Inspektor Narracott omawia sprawę

W kawiarni Dellera

Robert Gardner

Inspektor Narracott w akcji

Buty

Drugi seans

Emilia wyjaśnia

Szczęśliwy wybraniec

Przypisy

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

This ebook was bought on LitRes

Rezydencja Sittaford

Major Burnaby wciągnął gumowe buty, zapiął płaszcz pod szyję, wziął sztormową latarkę z półki przy drzwiach i ostrożnie otwierając drzwi swego domku, wyjrzał na dwór.

Widok, jaki ukazał się jego oczom, był typowy dla angielskiej wsi, przedstawianej na kartkach świątecznych i na scenach tradycyjnych świątecznych melodramatów. Wszędzie śnieg, potężne zaspy zamiast kilkucalowej warstewki. W całej Anglii od czterech dni padało, a tutaj, na skraju Dartmoor, pokrywa śnieżna sięgała kilku stóp. W całej Anglii właściciele domów uskarżali się na popękane rury, a znajomość z hydraulikiem (czy choćby z pomocnikiem hydraulika) stała się najbardziej upragnionym przywilejem.

W tym zakątku, w maleńkiej wiosce Sittaford, zawsze odległej od reszty świata, a teraz odciętej od niego prawie całkowicie, surowa zima stwarzała bardzo istotne problemy.

Ale major Burnaby, twarda sztuka, tylko parsknął dwa razy, odchrząknął i dziarsko ruszył przez śnieg.

Drogę miał niedaleką: kilka kroków krętą alejką do bramy i dalej, podjazdem częściowo uprzątniętym ze śniegu, do okazałego domu wzniesionego z kamienia.

Drzwi otworzyła schludnie odziana pokojówka. Pomogła majorowi zdjąć ciepłą kurtkę, gumowe buty i wiekowy szalik.

Otwarły się drzwi i major wkroczył do pokoju, w całkowicie odmienny świat.

Choć było dopiero wpół do czwartej, zasłony już zaciągnięto, wszystkie światła się paliły, a na kominku płonął wesoło ogromny ogień. Na powitanie dzielnego starego wojaka podniosły się dwie kobiety w wizytowych sukniach.

– Cudownie, że zdecydował się pan przyjść, panie majorze – powiedziała starsza.

– To nic wielkiego, proszę pani. Bardzo miło, że mnie pani zaprosiła – uścisnął rączki obu pań.

– Będzie pan Garfield – ciągnęła pani Willett – i pan Duke. Pan Rycroft również zapowiedział, że przyjdzie, ale wziąwszy pod uwagę jego wiek i tę pogodę, trudno się tego spodziewać. Co za okropna pogoda. Człowiek czuje, że musi coś zrobić dla podtrzymania się na duchu. Violetto, dołóż jeszcze do ognia.

Major podniósł się szarmancko, aby ją wyręczyć.

– Pani pozwoli, panno Violetto.

Sprawnie umieścił polano w kominku i powrócił na fotel wskazany przez gospodynię. Ukradkiem rozejrzał się dokoła. Zdumiewające, jak dwie kobiety potrafią zmienić charakter pokoju – choć na oko niby nic się nie zmieniło.

Rezydencja Sittaford została zbudowana dziesięć lat temu przez kapitana Marynarki Królewskiej Josepha Trevelyana, po jego przejściu na emeryturę. Był człowiekiem majętnym i zawsze marzył o tym, by zamieszkać w rejonie Dartmoor. Wybór jego padł na maleńką wioskę Sittaford. W odróżnieniu od większości wsi i gospodarstw rolnych leżących w dolinach, wioska ta znajdowała się na skarpie nad wrzosowiskami, w cieniu wzgórza Sittaford. Kapitan zakupił dużą połać ziemi i wybudował komfortowy dom z własną instalacją elektryczną i hydroforem. Następnie, dla powiększenia swych dochodów, postawił wzdłuż alejki sześć małych parterowych domków na ćwierćakrowych działkach.

Pierwszy z nich, tuż obok domu kapitana, przypadł w udziale jego staremu przyjacielowi i druhowi Johnowi Burnaby’emu; pozostałe sprzedawano stopniowo dzięki temu, że istnieją jeszcze ludzie pragnący, z wyboru lub z konieczności, życia na odludziu. Sama wioska składała się z trzech malowniczych, lecz zaniedbanych chat, kuźni i sklepiku ze słodyczami, w którym mieścił się również urząd pocztowy. Do najbliższego miasta Exhampton, odległego o sześć mil, prowadziła droga zbiegająca ostro w dół, opatrzona znakiem ostrzegawczym, tak często spotykanym na drogach Dartmoor: „Uwaga, kierowcy pojazdów motorowych – zjazd na najniższym biegu”.

Jak już wspomniano, kapitan Trevelyan był człowiekiem majętnym. Pomimo to – a może właśnie dlatego – niezmiernie kochał pieniądze. Pod koniec października agent nieruchomości z Exhampton zapytał go listownie, czy nie chciałby na jakiś czas wynająć swego domu pewnej osobie, która w tej sprawie zasięgała u niego informacji.

 

W pierwszym odruchu kapitan chciał odmówić, lecz później poprosił o bliższe dane. Osobą zainteresowaną wynajęciem okazała się niejaka pani Willett, wdowa z córką. Niedawno przybyła z Południowej Afryki i chciała na zimę wynająć dom w Dartmoor.

– Do diabła, to chyba jakaś wariatka! – powiedział kapitan Trevelyan. – A ty co o tym myślisz, Burnaby?

Burnaby myślał tak samo i wyraził swoją opinię równie stanowczo jak jego przyjaciel.

– Przecież ty nie wynajmiesz domu – powiedział. – Niech ta wariatka uda się gdzie indziej, jeśli koniecznie chce zamarznąć. A w dodatku przyjechała z Południowej Afryki!

Lecz w tym momencie ocknęła się w kapitanie wrodzona miłość do pieniędzy. Szansa na wynajęcie domu w środku zimy może się zdarzyć najwyżej raz na sto lat. Dowiedział się więc, ile lokatorka skłonna byłaby zapłacić.

Oferta dwunastu gwinei tygodniowo rozstrzygnęła sprawę. Kapitan Trevelyan udał się do Exhampton, gdzie wynajął domek na peryferiach za dwie gwinee tygodniowo, a Rezydencję Sittaford przekazał pani Willett, inkasując z góry wedle umowy połowę należności za czynsz.

– Głupca pieniądz się nie trzyma – mruknął.

Lecz owego popołudnia, gdy Burnaby ukradkiem obserwował panią Willett, wcale mu na głupią nie wyglądała. Pani Willett była wysoka i choć jej szczebiot wydawał się majorowi trochę naiwny, przeczył temu wyraz twarzy, na której malował się raczej spryt niż głupota. Była przesadnie wystrojona, mówiła z silnym akcentem kolonialnym i wydawała się całkiem zadowolona ze swej transakcji. Najwyraźniej była osobą bardzo zamożną i to, jak uważał Burnaby, czyniło całą sprawę jeszcze bardziej niejasną. Nie należała z pewnością do kobiet, którym przypisać by można zamiłowanie do odludnych miejsc.

Jako sąsiadka okazała się osobą wręcz żenująco towarzyską. Zaproszenia do rezydencji płynęły nieprzerwanym strumieniem. Kapitan Trevelyan ciągle wysłuchiwał zapewnień, że ma traktować dom jak swój, „tak, jakbyśmy go wcale nie wynajęły”. Trevelyan jednak nie przepadał za kobietami – jak wieść niosła, przeżył w młodości zawód miłosny. Uparcie więc odmawiał przyjmowania zaproszeń.

Od wprowadzenia się pań Willett minęły już dwa miesiące i początkowe zaskoczenie ich przyjazdem stopniowo opadło.

Burnaby, człowiek z natury małomówny, ciągle obserwował panią domu, niepomny wymogów salonowej konwersacji. Chce uchodzić za naiwną, ale wcale taka nie jest – stwierdził. Przeniósł wzrok na Violettę Willett. Ładne dziewczę, ale chudzina, jak wszystkie one teraz. Co za pożytek z kobiety, kiedy nie wygląda na kobietę. W gazetach piszą, że krągłości znów wchodzą w modę. Najwyższy czas!

Zmusił się do uczestniczenia w rozmowie.

– Obawiałyśmy się, że pan nie będzie mógł przyjść – mówiła pani Willett. – Tak pan mówił, prawda? Jak to miło że pan się jednak zdecydował.

– Piątek – powiedział major Burnaby, przekonany, że wyraża się jasno.

– Piątek? – spytała zaskoczona pani Willett.

– Co piątek odwiedzam Trevelyana. Wtorki on spędza u mnie. Tak jest od lat.

– Ach, rozumiem. Naturalnie, skoro panowie mieszkają tak blisko...

– Przyzwyczajenie.

– I nadal panowie to podtrzymują? To znaczy teraz, gdy kapitan mieszka w Exhampton?

– Szkoda rezygnować z przyzwyczajeń – powiedział major Burnaby. – Brakowałoby nam tych wieczorów.

– Panowie biorą udział w różnych konkursach, prawda? – spytała Violetta. – Krzyżówki, szarady i tym podobne.

Burnaby skinął głową.

– Ja rozwiązuję krzyżówki. Trevelyan szarady. Każdy trzyma się swego. W zeszłym miesiącu wygrałem trzy książki za rozwiązanie krzyżówki – uzupełnił z własnej woli.

– Coś podobnego! Jak to miło. Czy książki były ciekawe?

– Nie wiem. Nie czytałem. Wyglądały nieciekawie.

– Liczy się sam fakt wygranej, prawda? – powiedziała niepewnie pani Willett.

– Czym pan jeździ do Exhampton? – zapytała Violetta. – Przecież nie ma pan samochodu.

– Chodzę pieszo.

– Co? Naprawdę? Sześć mil?

– To dobry trening. Cóż to jest dwanaście mil? Utrzymuje człowieka w formie. A to bardzo ważne.

– Pomyśleć tylko! Dwanaście mil! Ach, prawda, przecież pan i kapitan Trevelyan byliście znanymi sportowcami.

– Jeździliśmy razem do Szwajcarii. Zimą sporty zimowe, latem wspinaczka. Trevelyan świetnie sobie radził na lodowcu. Teraz jesteśmy już za starzy na takie rzeczy.

– Pan także zdobył pierwsze miejsce w biegach sportowych na rakietach śnieżnych, prawda? – zapytała Violetta.

Major zarumienił sie jak panna.

– Kto to pani powiedział? – wymamrotał.

– Kapitan Trevelyan.

– Lepiej by trzymał język za zębami – stwierdził Burnaby. – Za dużo gada. A jakaż to teraz pogoda?

Rozumiejąc zmieszanie majora, Violetta podeszła wraz z nim do okna. Odsunęli zasłonę i spojrzeli na posępny krajobraz.

– Będzie jeszcze padał śnieg i to chyba porządnie.

– Ach, jak cudownie – powiedziała Violetta. – Dla mnie śnieg to coś tak romantycznego. Nigdy go przedtem nie widziałam.

– Nic w tym romantycznego, kiedy rury zamarzają, ty głuptasie – zauważyła jej matka.

– Czy pani całe życie mieszkała w Południowej Afryce, panno Violetto? – spytał major Burnaby.

Ożywienie nagle opuściło dziewczynę. Odpowiedziała jakby z przymusem.

– Tak, to moja pierwsza podróż za granicę. Wszystko wydaje mi się takie zachwycające.

Zachwycające? Utknąć tutaj, w tej zapadłej wiosce na wrzosowisku? Co za dziwny pomysł! Major nie miał pojęcia, co o tym sądzić.

Drzwi otworzyły się i pokojówka zaanonsowała następnych gości.

– Pan Rycroft i pan Garfield.

Do pokoju wkroczył mały, zasuszony starszy pan, a za nim młody człowiek o świeżej cerze i chłopięcym wyglądzie.

– To ja go tu przyprowadziłem, proszę pani – rzekł młodzieniec. – Powiedziałem, że nie pozwolę mu zginąć w śnieżycy. Oho! Jak tu ładnie, po prostu pięknie. Ogień na kominku jak w Boże Narodzenie.

– Rzeczywiście mój młody przyjaciel był tak uprzejmy, że przyprowadził mnie tutaj – powiedział pan Rycroft, witając się ze wszystkimi nieco ceremonialnie. – Jak się pani miewa, panno Violetto? Pogoda bardzo stosowna do tej pory roku, może nawet zbyt stosowna.

Podszedł do kominka, rozmawiając z panią Willett. Ronald Garfield zajął się Violettą.

– Jak pani myśli, czy nie dałoby się tu gdzieś urządzić ślizgawki? Czy nie ma tu jakichś stawów?

– Obawiam się, że jedynym sportem dla pana może tu być odgarnianie śniegu.

– Cały ranek się tym zajmowałem.

– O, jaki dzielny mężczyzna!

– Proszę się ze mnie nie śmiać. Mam całe ręce w pęcherzach.

– A jak się miewa pańska ciotka?

– Czasem mówi, że się czuje lepiej, czasem, że gorzej, ale tak naprawdę, to chyba jednakowo. Cóż za okropne życie! Co roku zastanawiam się, jak to wytrzymam, ale cóż mogę zrobić? Jeżeli nie zajmę się tą starą na święta, to przecież gotowa zapisać cały swój majątek schronisku dla kotów. Wie pani, że ona ma pięć kotów? Ciągle głaszczę te bestie i udaję, że za nimi przepadam.

– Ja o wiele bardziej lubię psy niż koty.

– Ja też. Bo pies jest... no, rozumie pani. Co pies, to pies.

– Czy pańska ciocia zawsze lubiła koty?

– To chyba typowe dla starych panien. Brr! Nie cierpię tych bestii.

– Pana ciotka jest bardzo miła, choć trochę despotyczna.

– Jeszcze jak! Czasem mocno daje mi się we znaki. Uważa, że nie grzeszę rozumem.

– Nie do wiary!

– Och, proszę, niech pani nie mówi tego takim tonem. Młodzi ludzie często robią wrażenie głupców, a w skrytości ducha śmieją się z tego.

– Pan Duke – zaanonsowała pokojówka.

Pan Duke był nowym człowiekiem w Sittaford, we wrześniu zakupił ostatni z sześciu domków. Był to mężczyzna okazały, spokojny, a poza tym wielki amator pracy w ogródku. Pan Rycroft, entuzjasta obserwacji życia ptaków i najbliższy jego sąsiad, bardzo go chwalił, wbrew opinii większości mieszkańców, którzy, owszem, przyznawali, że to człowiek spokojny i bardzo na miejscu, ale... czy to na pewno ktoś z towarzystwa? A nuż to jakiś kupiec, który wycofał się z interesów?

Jednakże nikt nie śmiał go o to pytać, a nawet uważano, że lepiej takich rzeczy nie wiedzieć. Bo gdyby się wiedziało, sytuacja stałaby się niezręczna, a przecież w takiej małej społeczności trzeba utrzymywać kontakty towarzyskie...

– Nie pójdzie pan chyba dzisiaj do Exhampton przy tej pogodzie? – zapytał majora Burnaby’ego.

– Nie, chyba Trevelyan dzisiaj się mnie nie spodziewa.

– Okropna pogoda! – Pani Willett wzdrygnęła się. – Jakby się było żywcem pogrzebanym. I tak rok po roku... to musi być okropne.

Pan Duke obrzucił ją błyskawicznym spojrzeniem. Major Burnaby również popatrzył na nią z ciekawością.

W tym momencie wniesiono herbatę.

Przesłanie z zaświatów

Po podwieczorku pani Willett zaproponowała brydża.

– Jest nas sześcioro. Dwoje może być wychodzących.

Ronniemu rozbłysły oczy.

– Zaczynajcie wy czworo – podsunął. – Panna Violetta i ja będziemy wychodzącymi.

Lecz pan Duke oświadczył, że nie gra w brydża.

Młodemu człowiekowi zrzedła mina.

– Możemy zagrać w jakąś inną grę – rzekła pani Willett.

– A może by tak seans spirytystyczny, wirujący stolik? – zastanawiał się Ronnie. – Jaki dziś niesamowity wieczór. Rozmawialiśmy o tym niedawno, pamiętają państwo? Pan Rycroft i ja mówiliśmy o tym dzisiaj idąc tutaj.

– Jestem członkiem Towarzystwa Badań Metapsychicznych – wyjaśnił z właściwą sobie dokładnością pan Rycroft. – Mogłem więc skorygować pewne nieścisłości w opiniach mego młodego towarzysza.

– Co za bzdury! – obruszył się major.

– Och, ale bardzo zabawne, nie uważa pan? – wykrzyknęła Violetta. – Oczywiście, nikt nie wierzy w takie rzeczy. To po prostu zabawa. A co pan o tym sądzi, panie Duke?

– Jak pani sobie życzy, panno Violetto.

– Będziemy musieli zgasić światła i znaleźć odpowiedni stolik. Nie, mamo, ten nie. Ten jest chyba za ciężki.

Ostatecznie wszystko zostało zorganizowane ku ogólnemu zadowoleniu. Z sąsiedniego pokoju przyniesiono mały okrągły stolik z błyszczącym blatem. Ustawiono go przed kominkiem i wszyscy zasiedli dookoła przy zgaszonych światłach.

Major Burnaby znalazł się między panią domu i Violettą. Po drugiej stronie Violetty siedział Ronnie Garfield. Na ustach majora igrał ironiczny uśmiech.

Za moich młodych lat trzymanie się za rączki pod stołem odbywało się pod przykrywką gry w „Jenkinsa” – pomyślał, usiłując odnaleźć w pamięci imię dziewczyny o puszystych włosach, której dłoń trzymał w ten sposób dość długo. To było dawno temu. Ale „Jenkins” był świetną grą.

Jak zwykle w takiej sytuacji zaczęło się od zduszonych śmieszków, szeptów i typowych uwag.

– Duchy się nie śpieszą.

– Mają długą drogę...

– Cii... nic z tego nie będzie, jeżeli nie zachowamy powagi.

– Och, bądźcie cicho! Wszyscy.

– Nic się nie dzieje.

– Naturalnie, że nie. Tak zawsze jest na początku.

– Przestańcie tylko gadać.

Wreszcie po pewnym czasie szmer rozmów ucichł.

Cisza.

– Ten stół milczy jak grób – mruknął Ronnie Garfield z niesmakiem.

– Cicho!

Polerowany blat zadrżał. Stół się zakołysał.

– Trzeba o coś zapytać. Kto będzie pytał? Ronnie, pytaj ty.

– Aha... hm... ee... Ale o co mam pytać?

– Czy duch już przybył – podpowiedziała Violetta.

– Aha. Halo! Czy duch przybył?

Silne kołysanie.

– To znaczy, że tak – wyszeptała Violetta.

– Aha. Ee... Kim jesteś?

Brak odpowiedzi.

– Poproś go, żeby przeliterował swoje imię.

Stół zaczął się gwałtownie kiwać.

– A, B, C, D, E, F, G, H, I... a to co? Czy to miało być I czy J?

– Trzeba spytać. Czy to I?

Jedno stuknięcie.

– Tak. Proszę o następną literę.

Duch miał na imię „Ida”.

– Czy chcesz coś przekazać komuś z obecnych?

– Tak.

– Komu? Pannie Willett?

– Nie.

– Pani Willett?

– Nie.

– Panu Rycroftowi?

– Nie.

– Mnie?

– Tak.

– To dla ciebie, Ronnie. Pytaj dalej. Poproś, żeby znów przeliterował.

Stolik wystukał imię „Diana”.

– Kto to jest Diana? Czy znasz jakąś Dianę?

 

– Nie, żadnej. Przynajmniej...

– O, proszę! Zna ją!

– Zapytaj, czy to wdowa.

Zabawa toczyła się w najlepsze. Pan Rycroft uśmiechał się wyrozumiale. Młodzi muszą się bawić. W przelotnym rozbłysku ognia dostrzegł twarz pani domu. Wydawała się zgnębiona, jakby nieobecna, myślami błądząca gdzieś daleko.

Major Burnaby dumał o śniegu. Zanosi się na nową śnieżycę wieczorem. To najsroższa zima, jaką pamiętał.

Pan Duke bardzo poważnie traktował seans. Niestety, duchy nie poświęcały mu uwagi. Wszystkie przekazy dotyczyły na razie Violetty i Ronniego.

Violetta dowiedziała się, że pojedzie do Włoch, ktoś będzie jej towarzyszył. Nie kobieta. Mężczyzna. Imieniem Leonard.

Znowu wybuchy śmiechu. Stolik podał nazwę miasta. Mieszanina liter. Przypominało to słowo rosyjskie – zupełnie niepodobne do języka włoskiego.

Padały zwykłe w takich sytuacjach oskarżenia.

– Słuchaj, Violetto – już nie „proszę pani” – popychasz stolik.

– Nie popycham! Spójrz, trzymam ręce nad stołem, a on ciągle się kręci.

– Mnie się podoba to stukanie. Poproszę go, żeby jeszcze zastukał. Głośno!

– On powinien stukać! – zwrócił się Ronnie do pana Rycrofta. – Prawda, proszę pana?

– W takich warunkach trudno się tego spodziewać – odrzekł sucho pan Rycroft.

Chwila ciszy. Stolik trwał nieruchomo. Nie odpowiadał na pytania.

– Czy Ida odeszła?

Jedno leniwe kiwnięcie.

– Czy możemy sie spodziewać innego ducha?

Nic. Po chwili stolik nagle drgnął i zaczął się gwałtownie kołysać.

– Brawo! Czy jesteś nowym duchem?

– Tak.

– Czy chcesz komuś coś przekazać?

– Tak.

– Mnie?

– Nie.

– Violetcie?

– Nie.

– Majorowi Burnaby’emu?

– Tak.

– To do pana, panie majorze. Czy będziesz uprzejmy to przeliterować?

Stolik zaczął się z wolna obracać.

– T, R, E, V – czy to na pewno było „V”? Niemożliwe, TREV – to nie ma sensu.

– Oczywiście, to Trevelyan – powiedziała pani Willett.

– Kapitan Trevelyan.

– Czy to ma być kapitan Trevelyan?

– Tak.

– Masz wiadomość dla kapitana Trevelyana?

– Nie.

– Więc co chcesz powiedzieć?

Stolik zaczął się obracać, wolno, rytmicznie, tak wolno, że łatwo było policzyć litery.

– N – pauza – NIEŻY...

– Nie żyje.

– Czy ktoś nie żyje?

Zamiast odpowiedzieć „tak” lub „nie”, stolik znów zaczął się kręcić, aż doszło do litery „T”.

– T... czy to ma być Trevelyan?

– Tak.

– Chyba nie mówisz, że Trevelyan nie żyje?

– Tak.

Bardzo ostre kiwnięcie: Tak.

Ktoś wydał zduszony krzyk. Wśród siedzących przy stole podniósł się lekki szmer.

Ronnie podjął pytania, ale jego głos brzmiał teraz inaczej – przerażony, niepewny.

– Czy chcesz powiedzieć, że... kapitan Trevelyan nie żyje?

– Tak.

Zapadła cisza, tak jak gdyby nikt nie wiedział, o co dalej pytać i jak się zachować wobec tak niespodziewanej komplikacji.

I wśród tej ciszy stolik znowu ruszył. Wolno i rytmicznie Ronnie odczytywał głośno kolejne litery.

M – O – R – D – E – R – S – T – W – O...

Pani Willett krzyknęła i oderwała ręce od stołu.

– Dość tego! To okropne. To mnie przeraża.

Lecz teraz zabrzmiał dźwięcznie i wyraźnie głos pana Duke’a.

– Czy chcesz powiedzieć, że kapitan Trevelyan został zamordowany?

Zaledwie doszedł do ostatniego słowa, przyszła odpowiedź. Stół zawirował tak gwałtownie, że omal się nie przewrócił. Tylko jedno kiwnięcie...

– Tak.

– Słuchajcie – zaczął Ronnie. Zdjął ręce ze stołu. – Według mnie to paskudny żart. – Głos mu zadrżał.

– Zapalmy światło – rzekł pan Rycroft.

Major Burnaby wstał i przekręcił kontakt. W blasku lamp ukazał się krąg pobladłych, przerażonych twarzy. Zebrani spojrzeli po sobie. Nikt nie wiedział, co powiedzieć.

– To wszystko, oczywiście, głupstwa – odezwał się Ronnie z niewyraźnym uśmiechem.

– Idiotyczne bzdury – potwierdziła pani Willett. – Nikomu nie wolno... nie wolno robić takich żartów.

– Takich żartów o umieraniu – dodała Violetta. – To po prostu... och, uważam, że to wstrętne.

– Ja nie popychałem – zapewniał Ronnie, czując że inni milcząco go oskarżają. – Przysięgam, że nie.

– To samo mogę powiedzieć o sobie – dodał pan Duke. – A pan, panie Rycroft?

– Oczywiście, że nie – gorąco zaprzeczył pan Rycfort.

– Chyba państwo nie myślą, że mógłbym się posunąć do takich żartów? – burknął Burnaby. – Bardzo niesmaczny żart!

– Violetto, kochanie...

– Ja tego nie zrobiłam, mamo, naprawdę. Nigdy bym czegoś podobnego nie wymyśliła. – Dziewczyna była bliska płaczu.

Wszyscy poczuli się zażenowani. Na rozbawione towarzystwo padł nagły cień.

Major Burnaby odsunął krzesło, podszedł do okna i uniósł zasłonę. Stał tam przez chwilę, wyglądając na dwór, odwrócony tyłem do pokoju.

– Dwadzieścia pięć po piątej – zauważył pan Rycroft, spojrzawszy na zegar. Porównał czas z własnym zegarkiem, a obecni niejasno odczuli, że ma to jakieś istotne znaczenie.

– No, moi państwo – powiedziała pani Willett z wymuszonym uśmiechem – chyba pora na koktajle. Czy może pan zadzwonić, panie Garfield?

Ronnie wykonał polecenie.

Przyniesiono alkohole, a Ronniego mianowano barmanem. Napięcie nieco zelżało.

– A więc – rzekł Ronnie, wznosząc swoją szklankę – do dzieła.

Przyłączyli się do niego wszyscy z wyjątkiem milczącej postaci przy oknie.

– Panie majorze! Oto pański koktajl.

Major drgnął i wyprostował się. Odwrócił się powoli.

– Dziękuję, pani Willett. Nie będę pił. – Raz jeszcze spojrzał w ciemność nocy za oknem, po czym wolno podszedł do grupy przy kominku.

– Bardzo dziękuję za miłe przyjęcie. Dobranoc.

– Chyba jeszcze pan nie wychodzi?

– Niestety muszę.

– Ależ nie tak zaraz... i to w taki wieczór...

– Niestety, proszę pani, muszę. Gdyby tylko można było zatelefonować...

– Zatelefonować?

– Tak. Prawdę mówiąc jestem trochę... no cóż. Chciałbym się upewnić, że Joe Trevelyan jest żywy i zdrowy. To oczywiście głupie przesądy, ale cóż robić. Naturalnie ja w takie bzdury nie wierzę, jednakże...

– Ale nie ma skąd zatelefonować. W Sittaford nie ma w ogóle telefonów.

– Właśnie o to chodzi. Skoro nie można tego załatwić przez telefon, muszę udać się tam osobiście.

– Udać się? Ależ żaden samochód nie przejedzie po tej drodze. Elmer nie wyprowadziłby samochodu w taką noc.

Elmer był właścicielem jedynego w okolicy samochodu, wiekowego forda, wynajmowanego po wygórowanej cenie tym, którzy pragnęli się dostać do Exhampton.

– Nie, samochodem wykluczone. Zawiodą mnie tam moje własne nogi, proszę pani.

Podniósł się chór protestów.

– Och, panie majorze, to niemożliwe. Pan sam mówił, że zanosi się na śnieżycę.

– Nie powinno padać jeszcze przez godzinę, może dłużej. Jakoś tam dotrę, proszę się nie obawiać.

– Ależ tak nie można! Nie możemy na to pozwolić!

Pani Willett była bardzo przejęta i zdenerwowana. Ale argumenty i błagania odbijały się od majora Burnaby’ego jak groch od ściany. Był człowiekiem upartym. Gdy coś sobie postanowił, żadna ziemska istota nie mogła go od tego odwieść.

Postanowił, że pójdzie do Exhampton i przekona się na własne oczy, czy u starego przyjaciela wszystko jest w porządku. To kategoryczne stwierdzenie powtórzył kilka razy.

Na koniec wszyscy zrozumieli, że niezłomnie trwa w swoim zamiarze. Otulił się kurtką, zapalił sztormową latarkę i wyruszył w ciemność.

– Wstąpię tylko do siebie po manierkę – oświadczył raźnie – a potem od razu ruszam w drogę. Trevelyan mnie przenocuje, jak do niego dotrę. Wiem, że to śmieszne robić tyle zamieszania. Na pewno zastanę wszystko w porządku. Proszę się o mnie nie martwić, pani Willett. Śnieg czy nie śnieg, i tak tam dojdę za parę godzin. Dobranoc!

Ruszył szybkim krokiem. Pozostali wrócili do kominka.

Rycroft popatrzył na niebo.

– Będzie śnieżyca – zwrócił się cicho do pana Duke’a. – A zacznie się na długo przed tym, nim zdąży dojść do Exhampton. Miejmy nadzieję, że dotrze tam bezpiecznie.

Pan Duke zmarszczył brwi.

– Ja też się niepokoję. Mam uczucie, że powinienem był z nim pójść. Jeden z nas powinien to zrobić.

– Takie zmartwienie! – westchnęła pani Willett. – Fatalna sytuacja! Violetto, już nigdy nie pozwolę na tę głupią zabawę w duchy. Biedny major Burnaby na pewno ugrzęźnie w śniegu, a jeżeli nawet nie, to gotów umrzeć z zimna. I to w jego wieku! Bardzo niemądrze z jego strony wyruszać w taką drogę. Oczywiście okaże się, że kapitan Trevelyan jest w doskonałej formie.

Wszyscy przytaknęli.

– Ależ naturalnie!

Lecz mimo to nie czuli się zbyt pewnie...

A nuż coś się naprawdę stało kapitanowi?

Dwadzieścia pięć po piątej

W dwie i pół godziny później, tuż przed ósmą, major Burnaby ze sztormową latarką w garści, z głową pochyloną do przodu w oślepiającej śnieżnej zamieci wkroczył potykając się na ścieżkę, wiodącą do drzwi małego domku o nazwie Hazelmoor, wynajętego przez kapitana Trevelyana.

Śnieg zaczął sypać mniej więcej godzinę temu – wielkie, oślepiające płatki. Major dyszał głośno i spazmatycznie łapał powietrze, jak człowiek skrajnie wyczerpany. Zdrętwiał z zimna. Tupiąc nogami dmuchał, sapał, parskał i wreszcie zesztywniałymi od mrozu palcami nacisnął guzik przy wejściu.

Rozległ się ostry dźwięk dzwonka.

Burnaby odczekał. Po kilku minutach znów nacisnął dzwonek.

I tym razem żadnego znaku życia.

Burnaby zadzwonił po raz trzeci. Tym razem nie odrywał palca od dzwonka. Dzwoniło nieprzerwanie, ale nadal w środku nie było słychać żadnych oznak życia.

Na drzwiach wisiała kołatka. Major chwycił za rączkę i zaczął grzmiąco kołatać.

Mały domek ciągle milczał jak martwy.

Major przestał się dobijać. Stał przez chwilę jakby zakłopotany, po czym z wolna wrócił na ścieżkę i wyszedł furtką. Ta sama droga, którą przedtem zdążał do Exhampton, zaprowadziła go do odległego o jakieś sto jardów małego posterunku policji.

Wahał się przez chwilę, wreszcie się zdecydował i wszedł do środka.

Posterunkowy Graves, który bardzo dobrze znał majora, wstał z miejsca z wyraźnym zdumieniem.

– Coś podobnego! Pan major. Tutaj, w taką pogodę!

– Niech pan posłucha – rzekł krótko Burnaby. – Dzwoniłem i kołatałem do drzwi kapitana Trevelyana i żadnej odpowiedzi.

– Ano tak, to przecież piątek – przypomniał sobie Graves, który znał dobrze obyczaje dwóch przyjaciół. – Ależ czy to znaczy, że pan naprawdę przyszedł z Sittaford w taką noc? Chyba kapitan się pana nie spodziewał.

– Czy się spodziewał, czy nie, przyszedłem – odparł ostro Burnaby. – I, jak już panu mówiłem, nie mogę się tam dostać. Dzwoniłem i stukałem, i nikt nie odpowiada.

Jego niepokój częściowo udzielił się policjantowi.

– To dziwne – powiedział, marszcząc czoło.

– Naturalnie, że dziwne – potwierdził Burnaby.

– Chyba nie mógł wyjść z domu w taką noc?

– Oczywiście, że nie mógł wyjść.

– To naprawdę dziwne – powtórzył raz jeszcze Graves.

Burnaby zniecierpliwił się powolnością posterunkowego.

– Czy zrobi pan coś wreszcie? – warknął.

– Mam coś zrobić?

– Tak, trzeba coś zrobić.

Policjant zastanowił się.

– Myśli pan, że on może zasłabł? – Twarz mu się rozjaśniła.

– Spróbuję zatelefonować. – Telefon stał tuż obok, Graves podniósł słuchawkę i podał numer.

Lecz kapitan Trevelyan nie odpowiadał na telefon, tak jak nie odpowiadał na dzwonek u drzwi.

– Wygląda na to, że naprawdę zasłabł – powiedział posterunkowy, odkładając słuchawkę. – I jest zupełnie sam w tym domu. Trzeba wezwać doktora Warrena i pójdziemy tam razem z nim.