Dom nad kanałem

Tekst
Z serii: Tommy i Tuppence #4
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa



WROCŁAW 2015



Tytuł oryginału

By the Pricking of my Thumbs

Projekt okładki

MARIUSZ BANACHOWICZ

Fotografia na okładce

© PIOTR SIKORA

Korekta

EWA KRAWCZYŃSKA-OLESIŃSKA

Redakcja techniczna

AGATA NOWAKOWSKA-DUK

By the Pricking of my Thumbs Copyright © 1968 Agatha Christie Limited.

All rights reserved. AGATHA CHRISTIE and the Agatha Christie Signature

are registered trade marks of Agatha Christie Limited in the UK and/or elsewhere.

All rights reserved.

Polish edition published by Publicat S.A. MMIII, MMXV (wydanie elektroniczne)

Translation by Prószyński Media.

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.


jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Wydanie elektroniczne 2015

ISBN 978-83-271-5288-6

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej


Spis treści

Dedykacja

Księga pierwsza – Słoneczne wzgórza

Rozdział I. Ciotka Ada

Rozdział II. Czy to biedne dziecko było pani?

Rozdział III. Pogrzeb

Rozdział IV. Obrazek z domem

Rozdział V. Zniknięcie starszej pani

Rozdział VI. Tuppence na tropie

Księga druga – Dom nad kanałem

Rozdział VII. Dobra czarownica

Rozdział VIII. Sutton Chancellor

Rozdział IX. Ranek w Market Basing

Księga trzecia – Zaginiona żona

Rozdział X. Konferencja i później

Rozdział XI. Bond Street i doktor Murray

Rozdział XII. Tommy spotyka starego przyjaciela

Rozdział XIII. Albert na tropie

Księga czwarta

Rozdział XIV. Ćwiczenie w myśleniu

Rozdział XV. Wieczór na plebanii

Rozdział XVI. Następnego dnia rano

Rozdział XVII. Pani Lancaster

Przypisy

Ha, czuję, że mnie kciuki swędzą:

Coś złego drogi do nas szuka.

William Szekspir: Makbet akt IV, sc. I,

tłum. Stanisław Barańczak

Książkę tę dedykuję licznym czytelnikom

z tego i innych krajów, ślących do mnie zapytania:

„Co słychać u Tommy’ego i Tuppence?

Czym się teraz zajmują?”. Moje najlepsze

życzenia dla Was wszystkich! Mam nadzieję,

że z przyjemnością spotkacie się znów

z Tommym i Tuppence, wprawdzie posuniętymi

w latach, ale o wciąż niespożytym duchu.

Agata Christie

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

This ebook was bought on LitRes

Księga pierwsza

SŁONECZNE WZGÓRZA

Rozdział I

Ciotka Ada

Państwo Beresfordowie siedzieli właśnie przy śniadaniu. Była z nich całkiem zwyczajna para w podeszłym wieku; w całej Anglii setki takich jak oni jadło w tym momencie śniadanie. Dzień także nie zapowiadał się nadzwyczajnie – ot, jeden z pięciu powszednich dni tygodnia. Lada chwila mogło zacząć padać, ale trudno było to przewidzieć z całą pewnością.

Pan Beresford miał kiedyś rude włosy; teraz z dawnej barwy pozostały tylko pojedyncze kosmyki, całość zaś przybrała charakterystyczny dla dawnych rudzielców kolor piasku z solą. Pani Beresford pyszniła się za młodu burzą czarnych, mocno poskręcanych kędziorów. Obecnie w owej czerni przebłyskiwały gdzieniegdzie siwe pasemka, co dawało całkiem przyjemny dla oka efekt. Pani Beresford myślała kiedyś o ufarbowaniu włosów, ale w końcu doszła do wniosku, że woli być taka, jak ją natura stworzyła. Postanowiła za to poprawić sobie nastrój nowym odcieniem szminki.

Oto starsze małżeństwo przy stole nakrytym do śniadania. Miła z nich para, ale nic szczególnego – powiedziałby ktoś patrzący z boku. Gdyby ów ktoś – on czy ona – był młody, zapewne dodałby: „No tak, są całkiem mili, ale śmiertelnie nudni, jak wszyscy starzy ludzie”.

A jednak państwo Beresfordowie nie przekroczyli jeszcze owego progu, za którym człowiek uznaje się za starego. Nie mieli też pojęcia, że – jak wielu innych – są uważani za nudnych wyłącznie ze względu na wiek. Oczywiście tylko przez młodych, ale przecież – jak pomyśleliby pobłażliwie – ci młodzi nic o życiu nie wiedzą. Biedacy, stale się martwią, to o jakieś egzaminy, to znów o sprawy związane z seksem, kupują mnóstwo ekstrawaganckich ciuchów, wyprawiają dzikie rzeczy z włosami – a wszystko tylko po to, aby zwrócić na siebie uwagę. Państwo Beresfordowie zaś, ze swego punktu widzenia, minęli zaledwie szczytowy punkt swego życia. Każde z nich lubiło zarówno siebie, jak to drugie, toteż czas płynął im nie tylko spokojnie, ale i przyjemnie.

Zdarzały się oczywiście zgrzyty, wszystkim się to zdarza. Właśnie pan Beresford otworzył list, przebiegł go oczami i odłożył na stosik po lewej stronie. Wziął następny... ale jakoś go nie otwierał; ręka zawisła mu w powietrzu. Nawet nie patrzył na kopertę, tylko siedział ze wzrokiem wbitym w stojak do tostów. Żona obserwowała go przez chwilę, zanim zdecydowała się przemówić:

– Co się stało, Tommy?

– Stało? Jak to: „stało”?

– Właśnie pytam.

– Nic się nie stało. Co niby miałoby się stać?

– Zamyśliłeś się nad czymś – orzekła oskarżycielsko Tuppence.

– Nie sądzę, bym w ogóle o czymś myślał.

– Ależ tak, myślałeś. Jeszcze raz pytam: co się stało?

– Nic, absolutnie nic. Przyszedł rachunek od hydraulika.

– Aha! – wykrzyknęła Tuppence z błyskiem zrozumienia w oku. – Pewnie wyższy, niż się spodziewałeś?

– Naturalnie, jak zwykle zresztą.

– Nie rozumiem, czemu nie zostaliśmy hydraulikami. Gdybyś chociaż ty wyuczył się na hydraulika, mogłabym ci pomagać i codziennie zgarnialibyśmy forsę szuflami.

– Niestety nie byliśmy na tyle przewidujący.

– Czy właśnie temu rachunkowi tak się przyglądasz?

– Nie, to tylko jakiś apel.

– Młodociani przestępcy czy integracja rasowa?

– Nie, kolejny dom opieki dla starców.

– Cóż, to przynajmniej ma jakiś sens, ale skąd u ciebie ta zmartwiona mina?

– Ach, wcale nie o tym myślałem.

– Tak? A wolno wiedzieć, o czym?

– Bo widzisz, to mi coś przypomniało.

– Ale co? Dobrze wiesz, że i tak mi powiesz.

– To naprawdę nic ważnego. Po prostu myślałem, że może... no, wiesz... ciotka Ada...

– Ach, rozumiem! – wykrzyknęła Tuppence, zdjęta nagłym lękiem. – No tak – dodała po chwili ciszej, z namysłem. – Ciotka Ada.

 

Wymienili spojrzenia. Jest smutną prawdą, że w dzisiejszych czasach niemal każda rodzina boryka się z problemem, który można by nazwać „ciotka Ada”. Zmieniają się tylko imiona – ciotka Amelia, Susan, Cathy, Joan – i stopnie pokrewieństwa – babki, sędziwe kuzynki i tak dalej. Sprawa każdej z nich wymaga rozwiązania. Trzeba przedsięwziąć odpowiednie kroki, sprawdzić osobiście każdy zakład oferujący opiekę nad staruszkami, zadać mnóstwo pytań. Prosi się o rekomendację lekarzy, przyjaciół, którzy swoje własne ciotki Ady poumieszczali już w takich domach jak Wawrzyny w Bexhill czy Szczęśliwe Łąki w Scarborough, gdzie „były idealnie szczęśliwe aż do śmierci”.

Dla dzisiejszych ciotek Ad miejsce wybiera się z wielką starannością, nie jak dla przeciętnej staruszki, która cierpiąc na artretyzm czy reumatyzm, mogłaby spaść ze schodów, albo która ma chroniczny bronchit, czy też po prostu kłóci się z sąsiadami i wymyśla dostawcom.

Tak się nieszczęśliwie składa, że „ciotki Ady” sprawiają znacznie więcej kłopotów niż podopieczni z drugiego końca skali wiekowej. Dzieci można umieścić w placówce wychowawczej, podrzucić krewnym albo wysłać do odpowiedniej szkoły, gdzie mogą zostać także podczas wakacji, zorganizować im wędrówkę na kucykach albo pobyt na obozie. One same rzadko mają coś przeciwko takiemu załatwieniu sprawy. Co innego „ciotki Ady”. Cioteczna babka Tuppence Beresford – Primrose – zawsze sprawiała kłopoty. Nie sposób było ją zadowolić. Zanim przekroczyła próg zakładu gwarantującego serdeczną opiekę i wszelkie wygody dla starszych osób, zasypywała siostrzenicę listami, w których wynosiła pod niebiosa zalety tej właśnie placówki, a kiedy już się tam znalazła, nagle przychodziła wiadomość, że starsza pani obraziła się i wyszła bez słowa.

– Coś strasznego. Nie zostanę tam ani minuty dłużej!

Tylko w ciągu jednego roku ciotka Primrose zmieniła jedenaście zakładów. Wreszcie napisała, że poznała uroczego młodego człowieka.

Naprawdę, jest mi taki oddany! Bardzo młodo stracił matkę i teraz rozpaczliwie potrzebuje kogoś, kto by się nim zajął. Wynajęłam mieszkanie i on niebawem się do mnie sprowadza. Taki układ idealnie odpowiada nam obojgu. Jesteśmy pokrewnymi duszami. Nie musisz już nic więcej załatwiać, kochana Prudence, mam zapewnioną przyszłość. Jutro mam się spotkać z adwokatem, bo koniecznie muszę zabezpieczyć jakoś Mervyna, na wypadek, gdybym odeszła pierwsza. To naturalna kolej rzeczy, chociaż zapewniam cię, że w tej chwili tryskam zdrowiem.

Tuppence natychmiast wyruszyła na północ (rzecz działa się w Aberdeen), ale policja była na miejscu jeszcze wcześniej. Czarujący Mervyn, którego poszukiwano od pewnego czasu pod zarzutem wyłudzania pieniędzy, został aresztowany. Ciotka Primrose najpierw zawrzała oburzeniem i nazwała całą akcję prześladowaniem, ale po wysłuchaniu procesu, podczas którego oskarżonemu zarzucono jeszcze dwadzieścia pięć takich samych przestępstw, zmuszona była zmienić zdanie o swym protegowanym.

– Chyba powinienem pojechać do ciotki Ady, wiesz? Minęło trochę czasu...

– Tak sądzę – przyznała Tuppence bez entuzjazmu. – Jak długo tam nie byłeś?

– Prawie rok.

– Więcej, ponad rok.

– O Boże! – westchnął Tommy. – Jak ten czas leci, aż trudno uwierzyć... A jednak masz rację. – Policzył w myśli. – To wstrętne, że się tak zapomniało. Fatalnie się z tym czuję.

– Chyba nie powinieneś. Przecież posyłamy jej różne rzeczy, piszemy listy.

– Tak, wiem. Jesteś naprawdę świetna w tych sprawach. Ale mimo wszystko czyta się nieraz o takich przykrych wydarzeniach.

– Myślisz o tych okropnych książkach z biblioteki? Los biednych staruszek opisują w nich jako jedno pasmo udręki. Tyle cierpienia...

– To chyba prawda. Te historie są przecież wzięte z życia.

– No tak, na pewno istnieją takie zakłady i tacy ludzie. Są strasznie nieszczęśliwi i bezradni w swym nieszczęściu. Ale co można na to poradzić?

– Po prostu trzeba być bardzo ostrożnym. Starannie wybierać placówkę, zgromadzić jak najwięcej informacji i upewnić się, czy mają sympatycznego lekarza.

– Sam przyznasz, że trudno o kogoś milszego niż doktor Murray.

– Tak – z twarzy Tommy’ego zniknął zatroskany wyraz. – Murray to chłop pierwsza klasa. Uprzejmy, cierpliwy... Gdyby działo się coś złego, na pewno dałby nam znać.

– Więc chyba nie ma powodu do niepokoju. Ileż ona ma lat?

– Osiemdziesiąt dwa... Nie, raczej osiemdziesiąt trzy. To musi być straszne, kiedy żyje się dłużej niż wszyscy bliscy.

– To tylko my tak czujemy. Oni są innego zdania.

– Nie wiemy tego na pewno.

– Cóż, co do ciotki Ady, można mieć pewność. Nie pamiętasz, z jakim błyskiem w oku opowiadała nam, ilu swoich przyjaciół przeżyła? Na koniec powiedziała: „A jeśli chodzi o Amy Morgan, to słyszałam, że nie dają jej więcej niż pół roku. Zawsze powtarzała, że jestem taka delikatna, a tu proszę! Prawie na pewno ją także przeżyję”. Triumfowała na samą myśl o tym.

– Tak czy inaczej...

– Wiem, wiem – przerwała mężowi Tuppence. – Uważasz to za swój obowiązek, więc musisz jechać.

– A nie sądzisz, że mam rację?

– Niestety, masz absolutną rację. Jadę z tobą – dodała nieco heroicznym tonem.

– Nie – zaprotestował Tommy. – Po co miałabyś jechać? To nie twoja ciotka, sam pojadę.

– Niezupełnie. Ja też lubię cierpieć, więc pocierpimy razem. To będzie okropne dla nas obojga i ani przez chwilę nie wątpię, że dla ciotki także. Ale doskonale rozumiem, że to jedna z tych powinności, od których się nie ucieknie.

– Nie, nie chcę, żebyś jechała. Zresztą pamiętasz, jak ostatnim razem zmieszała cię z błotem?

– Ach, nie przywiązuję do tego wagi. Biedna staruszka, prawdopodobnie z całej wizyty tylko to jedno sprawiło jej przyjemność. Ani przez chwilę nie miałam do niej pretensji.

– Ty zawsze byłaś dla niej miła, mimo że niespecjalnie ją lubisz.

– Nikt nie mógłby polubić ciotki Ady. I gdybyś mnie o to zapytał, powiedziałabym, że nigdy nikt jej nie lubił.

– Trudno nie żałować starzejących się ludzi.

– Ja tam ich nie żałuję. Nie mam tak dobrego charakteru jak ty.

– Jako kobieta jesteś bardziej bezwzględna.

– Może i tak. W każdym razie kobiety naprawdę nie mają za dużo czasu, dlatego muszą realistycznie podchodzić do różnych spraw. Owszem, żal mi ludzi starych i chorych, ale tylko jeśli są mili. A jeśli nie, cóż, muszę przyznać, że jest inaczej. Gdy człowiek ma paskudny charakter w wieku lat dwudziestu i czterdziestu, jeszcze gorszy po sześćdziesiątce, a około osiemdziesiątki wręcz wstępuje w niego diabeł, to nie rozumiem, czemu ktoś miałby mu współczuć tylko z powodu starości. Tak naprawdę nie możemy się zmienić. Znam parę przeuroczych staruszek po siedemdziesiątce i starszych; na przykład panna Beauchamp i Mary Carr, i babka piekarza, i nasza kochana sprzątaczka pani Poplett. Dla takich zrobiłabym wszystko.

– Dobrze, już dobrze, bądź realistyczna. Ale jeśli naprawdę chcesz się wykazać szlachetnością i pojechać ze mną...

– Pewnie, że chcę. W końcu poślubiłam cię na dobre i na złe, a ciotka Ada zdecydowanie jest „na złe”. Jedziemy razem, i koniec. Zawieziemy jej kwiaty, pudełko czekoladek z miękkim nadzieniem, i może parę magazynów. Możesz napisać do panny Jak – jej – tam i zapowiedzieć nasz przyjazd.

– W przyszłym tygodniu na jeden dzień? Mogę mieć wolny wtorek, jeśli ci to odpowiada.

– Niech będzie wtorek. Jak ta kobieta się nazywa? Nie pamiętam... Przełożona czy dyrektorka, czy kto tam. Na P...

– Panna Packard.

– O, właśnie.

– Tym razem może być inaczej – zauważył Tommy.

– Inaczej? Pod jakim względem?

– Ach, sam nie wiem. Może się zdarzy coś ciekawego...

– Na przykład wypadek kolejowy – podchwyciła ochoczo Tuppence.

– Czemu, u licha, chcesz uczestniczyć w wypadku kolejowym?

– Cóż, tak naprawdę to nie chcę. Tylko po prostu...

– Po prostu co?

– No... Zawsze to jakaś przygoda, czyż nie? Moglibyśmy kogoś uratować albo w ogóle się przydać. Być użytecznymi, a zarazem przeżyć coś ekscytującego.

– Ty to masz wyobraźnię!

– Wiem – zgodziła się Tuppence. – Różne myśli przychodzą człowiekowi do głowy.

Rozdział II

Czy to biedne dziecko było pani?

Skąd wzięła się nazwa Słoneczne Wzgórza, doprawdy trudno powiedzieć. W najbliższej okolicy nic nie przypominało pasma wzniesień, przeciwnie – teren był całkowicie płaski i dzięki temu znacznie bardziej odpowiedni dla sędziwych pensjonariuszek. Duży ogród nie wyróżniał się niczym szczególnym, a ogromny wiktoriański dwór utrzymywano w przyzwoitym stanie. Rosło tam kilka ładnych, rozłożystych drzew, po jednej ścianie domu pięło się dzikie wino, a dwie araukarie nadawały scenerii egzotyczny wygląd. W stosownych, nasłonecznionych miejscach stało kilka ławek i ogrodowych krzeseł, nie zabrakło też zacisznej werandy, na której starsze panie mogły przesiadywać, nie narażając się na chłodne wschodnie wiatry.

Tommy nacisnął dzwonek i natychmiast zjawiła się młoda kobieta w nylonowym kombinezonie. Wyglądała na nieco zmęczoną. Wprowadziła Beresfordów do saloniku i zdyszanym głosem powiedziała:

– Zaraz poproszę pannę Packard. Oczekiwała państwa i za parę minut zejdzie, tylko że pani Carraway znów połknęła naparstek i... Zechcą państwo chwilę zaczekać, dobrze?

– Jak, na miłość boską, zdołała to zrobić? – spytała zaskoczona Tuppence.

– Po prostu, dla kawału – wyjaśniła krótko służąca. – Ciągle to samo.

Po jej wyjściu Tuppence się zamyśliła.

– Nie sądzę, bym chciała połykać naparstek. Musi paskudnie uwierać, kiedy przemieszcza się w brzuchu, co?

Niebawem drzwi się otworzyły i weszła panna Packard, już od progu rozpływając się w przeprosinach. Postawna kobieta około pięćdziesiątki, o ryżych włosach, emanowała wprost chłodną kompetencją, która zawsze budziła podziw Tommy’ego.

– Najmocniej przepraszam, że musieli państwo czekać. Cieszę się, że państwa widzę.

– Podobno ktoś tu coś połknął? – zagadnął Tommy.

– Ach, więc Marlena już państwu powiedziała? Tak, pani Carraway ciągle coś połyka. To bardzo kłopotliwe, bo przecież nie możemy jej bez przerwy pilnować. Oczywiście wiadomo, że dzieciom się to zdarza, ale żeby starsza kobieta miała takie dziwne hobby? Niestety, popadła w nawyk i z każdym rokiem z nią gorzej. A najśmieszniejsze, że wcale jej to nie szkodzi.

– Może jej ojciec był połykaczem mieczy – podsunęła Tuppence.

– Bardzo ciekawy pomysł, to może być jakieś wyjaśnienie. Panie Beresford, mówiłam pannie Fanshawe, że pan się do niej wybiera, ale nie jestem pewna, czy do końca mnie zrozumiała. Czasem są z tym kłopoty.

– A jak się czuje ostatnio?

– Cóż, obawiam się, że słabnie w zastraszającym tempie – oświadczyła bez zająknienia panna Packard. – Nigdy nie wiadomo, co zrozumiała, a czego nie. Wczoraj wieczorem powiadomiłam ją o pańskim przyjeździe, a ona na to, że to wykluczone, bo przecież trwa rok szkolny. Myślała, że pan jeszcze jest w szkole! Tym biedulkom czasem wszystko się miesza, szczególnie w kwestii czasu. Ale kiedy dziś rano jej przypomniałam o wizycie, oświadczyła, że przecież pan od dawna nie żyje. No cóż – ciągnęła radośnie – mam nadzieję, że pana pozna.

– A co z jej zdrowiem? Bez zmian?

– Na tyle, na ile można się spodziewać. Szczerze mówiąc, chyba niedługo pociągnie. Wprawdzie absolutnie nie cierpi, ale stan jej serca bynajmniej się nie poprawia. Właściwie jest coraz gorzej. Dlatego radziłabym, aby się państwo przygotowali, ona może odejść zupełnie nagle.

– Mamy dla niej kwiaty – rzekła Tuppence.

– I pudełko czekoladek – dodał Tommy.

– O, jak miło. Na pewno bardzo się ucieszy. Pójdziemy już na górę?

Podnieśli się posłusznie. Panna Packard poprowadziła ich szerokimi schodami na piętro. Kiedy mijali jeden z pokojów, drzwi nagle się otworzyły i wyszła z nich drobna staruszka.

– Chcę moje kakao! – krzyczała przeraźliwie. – Chcę moje kakao! Gdzie jest siostra Jane? Chcę moje kakao!

Z sąsiednich drzwi wyjrzała kobieta w pielęgniarskim fartuchu.

– No, no, kochaneczko, przecież wszystko w porządku! Dostałaś swoje kakao już dwadzieścia minut temu.

– Nie, siostro, to nieprawda. Nie dostałam mojego kakao. Pić mi się chce!

– Dobrze, dostaniesz drugą filiżankę, skoro tak sobie życzysz.

– Nie mogę dostać drugiej, bo nie dostałam pierwszej.

 

Poszli dalej, aż do końca korytarza. Panna Packard zapukała krótko do drzwi i pierwsza wkroczyła do środka.

– Proszę bardzo, panno Fanshawe – oznajmiła pogodnie. – Przyjechał pani siostrzeniec, czyż to nie miło?

W łóżku przy oknie starsza pani podniosła się gwałtownie i oparła o poduszki. Miała stalowoszare włosy, pociągłą, pomarszczoną twarz z dużym garbatym nosem oraz minę świadczącą o głębokiej dezaprobacie. Tommy postąpił parę kroków bliżej.

– Witaj, ciociu Ado! Jak się miewasz?

Ciotka Ada nawet na niego nie spojrzała, natomiast zwróciła się ze złością do panny Packard:

– Nie rozumiem, jakim prawem wpuszcza pani mężczyznę do damskiej sypialni. Za czasów mojej młodości uważano to za skrajną nieprzyzwoitość! I jeszcze powiada pani, że to mój siostrzeniec! Kto to jest? Hydraulik, elektryk?

– No, no, to niezbyt grzecznie – próbowała ją ułagodzić panna Packard.

– Jestem twoim siostrzeńcem, Tomaszem Beresfordem – rzekł Tommy, wyciągając bombonierkę. – Przywieźliśmy ci czekoladki.

– Próbujecie mnie oszukać, znam takich jak wy! Pleciecie byle co i tyle. A ta? Co to za jedna? – spytała, łypiąc podejrzliwie na panią Beresford.

– Jestem Prudence, żona Tommy’ego.

– Co za śmieszne imię! W sam raz dla służącej. Mój wuj Mathew miał dwie pokojówki, jedna miała na imię Comfort, a druga Rejoice-in-the-Lord[1]. Metodystka, oczywiście. Ale ciotka Fanny szybko zrobiła z tym koniec. Powiedziała dziewczynie, że zamierza nazywać ją Rebeką, przynajmniej póki ta u niej pracuje.

– Przywiozłam ci kilka róż.

– Nie uznaję kwiatów w pokoju chorych. Zabierają cały tlen.

– Wstawię je do wazonu – zaproponowała panna Packard.

– Absolutnie sobie nie życzę! Jeszcze się pani nie nauczyła, że wiem, co mówię?

– Wydajesz się w dobrej formie, ciociu Ado – wtrącił pojednawczo Tommy. – Jesteś taka... powiedziałbym: wojownicza...

– Niech ci będzie. Dlaczego twierdzisz, że jesteś moim siostrzeńcem? Jak niby ci na imię? Tomasz?

– Tak, Tomasz. Tommy.

– Nigdy o tobie nie słyszałam. Miałam tylko jednego siostrzeńca, Williama. Zginął podczas ostatniej wojny. Też zresztą niezłe ziółko; gdyby żył, pewnie zszedłby na złą drogę. Jestem zmęczona... – Opadła na poduszki i spojrzała na pannę Packard. – Proszę ich stąd zabrać. Nie powinna pani wprowadzać tu obcych ludzi.

– Myślałam, że rozweseli panią taka miła wizytka – odparła niezrażona panna Packard.

Ciotka Ada bez skrępowania wydała z siebie basowy odgłos.

– No dobrze – powiedziała pogodnie Tuppence. – Już sobie idziemy. Zostawiam róże, może zmienisz zdanie. Chodź, Tommy.

I ruszyła do drzwi.

– Cóż, do widzenia, ciociu Ado. Przykro mi, że mnie nie pamiętasz.

Ciotka zaczekała, aż panna Packard i Tuppence znikną za drzwiami, i dobitnym głosem przywołała Tommy’ego:

– Wracaj tu, doskonale cię pamiętam. Jesteś Tomasz i kiedyś miałeś rude włosy. W kolorze marchwi. Chcę z tobą pomówić, ale nie przy tej kobiecie. Nieładnie udawać, że jest twoją żoną. Już ja swoje wiem. Nie powinieneś przyprowadzać ladacznic. Siadaj tu, na tym krześle i opowiedz mi o twojej drogiej matce. – I w charakterze postscriptum machnęła ręką na Tuppence, która zatrzymała się w progu. – Wynoś się stąd!

Pani Beresford natychmiast usłuchała.

– Znów ten fatalny humor – zauważyła bez mrugnięcia okiem panna Packard, kiedy schodziły na dół. – Wie pani, czasem potrafi być całkiem miła. Aż trudno uwierzyć.

Tommy usiadł na wskazanym krześle i łagodnie wyjaśnił, że niewiele może powiedzieć o swej matce, gdyż ta nie żyje od prawie czterdziestu lat. Na ciotce Adzie nie zrobiło to jednak wrażenia.

– Ciekawe, aż tak dawno? Cóż, czas rzeczywiście szybko płynie. – Spojrzała na niego z zastanowieniem. – Czemu się nie ożenisz? Weź jakąś miłą kobietę, która potrafi o ciebie zadbać. Ty też się starzejesz. Nie będziesz musiał uganiać się za ladacznicami. Pomyśleć, że przywozisz taką do mnie i przedstawiasz jako swoją żonę!

– Na drugi raz każę Tuppence przywieźć metrykę ślubu.

– Więc zrobiłeś z niej uczciwą kobietę? Naprawdę?

– Jesteśmy małżeństwem od ponad trzydziestu lat. Mamy syna i córkę, oni także założyli już rodziny.

– Szkoda tylko – ciotka Ada zręcznie zmieniła front – że nikt mi nic nie mówi. Gdybyście informowali mnie o wszystkim na bieżąco...

Tommy nie podjął dyskusji. Tuppence raz na zawsze mu przykazała: „Jeśli ktoś po sześćdziesiątce robi ci jakieś zarzuty, nigdy się nie wykłócaj. Nie próbuj przekonywać, tylko od razu przeproś, powiedz, że to wszystko twoja wina, że jest ci bardzo przykro i że to się już nigdy nie powtórzy”.

W tym momencie uświadomił sobie, że to byłby świetny sposób postępowania z ciotką Adą. I rzeczywiście.

– Przykro mi, ciociu Ado. Człowiek z wiekiem ma skłonność do zapominania o pewnych sprawach. Nie każdy – ciągnął bezwstydnie – ma tak znakomitą pamięć jak ty.

Ciotka Ada uśmiechnęła się głupio (nie ma na to innego słowa).

– Masz jednak coś pod tą czaszką. Przykro mi, że potraktowałam cię tak szorstko, ale nie lubię, gdy mi się coś narzuca. W tym miejscu nigdy nic nie wiadomo, wpuszczają każdego, kto chce się z tobą zobaczyć. Dosłownie każdego. Gdybym wierzyła byle komu w to, kim niby jest, gotowi mnie obrabować i zamordować we własnym łóżku.

– Och, to chyba mało prawdopodobne!

– Nigdy nic nie wiadomo – powtórzyła staruszka. – Czyta się w gazetach o różnych wypadkach, ludzie też czasem opowiadają to i owo. Nie, żebym we wszystko wierzyła, ale mam oczy otwarte. Wiesz, któregoś dnia przyprowadzili tu zupełnie obcego człowieka – w życiu go nie widziałam. Przedstawił się jako doktor Williams. Podobno doktor Murray wyjechał na wakacje i to miał być jego nowy wspólnik. Nowy wspólnik! Skąd mam wiedzieć, czy to prawda? Bo sam tak o sobie mówi?

– A był nim rzeczywiście?

– Cóż, ściśle rzecz biorąc, był – przyznała niechętnie. – Ale nikt tego nie wie na pewno. Owszem, przyjechał samochodem, miał z sobą czarne pudełko do badania ciśnienia i inne rzeczy. Była kiedyś taka magiczna szkatułka... Joanny Southcott[2], zdaje się. Tak? Tyle się o niej mówiło swego czasu...

– Ale to całkiem co innego, chyba jakieś proroctwo.

– No tak. Cóż, mnie chodzi tylko o to, że do tego zakładu może wejść dosłownie każdy. Przedstawia się taki jako lekarz i zaraz wszystkie pielęgniarki zaczynają rozpływać się w uśmiechach, powtarzają „Tak, panie doktorze”, „Oczywiście, panie doktorze”, niemal stają na baczność, kretynki jedne. A jeśli pacjentka przysięga, że w życiu go nie widziała, to jej wmawiają kłopoty z pamięcią. Tymczasem ja nigdy nie zapominam twarzy – oświadczyła z mocą ciotka Ada. – NIGDY. Jak się miewa twoja ciotka Caroline? Od pewnego czasu nie mam o niej wiadomości. Widziałeś ją ostatnio?

Tommy z przepraszającym uśmiechem wyjaśnił, że ciotka Caroline nie żyje od piętnastu lat. Staruszka nie zdradzała jednak objawów żalu; w końcu nie chodziło o jej rodzoną siostrę, lecz zaledwie cioteczną.

– Wszyscy umierają – rzekła nie bez pewnej satysfakcji. – Nie mają sił witalnych, ot i cały problem. Słabe serce, zakrzepy, wysokie ciśnienie, chroniczny bronchit, reumatyzm i tak dalej. Słabeusze! Właśnie na takich żerują lekarze. Faszerują ich całymi butlami różnych mikstur i tabletek: pigułki żółte, pigułki różowe, zielone, nawet czarne, nie dziwiłabym się, gdyby... Uff! Za czasów mojej babki używało się siarki i melasy, założę się, że z takim samym skutkiem. Kiedy się miało do wyboru wyzdrowieć albo połknąć takie świństwo, zawsze wybierało się to pierwsze. – Pokiwała z satysfakcją głową. – Lekarzom nie można ufać, prawda? Przynajmniej nie w sprawach zawodowych. Wciąż jakieś nowe dziwactwa... Mówiono mi, że tu jest dużo przypadków otrucia. Ponoć zdobywają w ten sposób serca dla chirurgów. Osobiście nie bardzo w to wierzę, panna Packard nie wygląda na taką, która by do tego dopuściła.

Na dole panna Packard, nieco zafrasowana, wskazała Tuppence pokój obok holu.

– Tak mi przykro, pani Beresford, ale chyba pani wie, jak to jest ze starszymi ludźmi. Mają swoje sympatie i antypatie, i z uporem przy nich trwają.

– Musi być bardzo trudno prowadzić taki zakład.

– Ach, nie, robię to z przyjemnością. I naprawdę bardzo je wszystkie lubię. Wie pani, człowiek przywiązuje się do osób, którymi się opiekuje. Oczywiście nie obywa się bez drobnych problemów, ale na ogół dają sobą pokierować.

Tuppence nie miała wątpliwości, że panna Packard to potrafi.

– W gruncie rzeczy one są jak dzieci – ciągnęła tamta pobłażliwym tonem. – Tyle że maluchy są znacznie bardziej logiczne, czasem nawet sprawiają tym kłopoty. Natomiast starsze osoby nie kierują się logiką, wolą, żeby im powtarzać to, w co chciałyby wierzyć. I byle co je cieszy. Mam tu bardzo miły personel. To ludzie cierpliwi, pogodni, niezbyt inteligentni, bo ci myślący zbyt prędko się denerwują. Tak, panno Donovan, o co chodzi? – Odwróciła się do młodej kobiety w pincenez, która zbiegała ze schodów.

– To znowu pani Lockett. Mówi, że umiera i chce natychmiast lekarza.

– Aha. Na co umiera tym razem?

– Powiada, że we wczorajszym gulaszu były grzyby i że się nimi zatruła.

– To coś nowego. Lepiej pójdę z nią porozmawiać. Tak mi przykro, pani Beresford. W tamtym pokoju znajdzie pani jakieś magazyny.

– Ależ dam sobie radę – zapewniła ją Tuppence.

Weszła do wskazanego pokoju – bardzo przyjemnego, z wyjściem do ogrodu i wygodnymi fotelami. Na stolikach stały wazony z kwiatami, a na ściennym regale książki: współczesne powieści, podróżnicze oraz tak zwani „starzy ulubieńcy”, do których wiele tutejszych mieszkanek na pewno chętnie wracało. Na niskim stoliku leżały magazyny.

W tej chwili przebywała tam tylko jedna osoba – starsza pani o siwych, zaczesanych do tyłu włosach siedziała w fotelu i przyglądała się trzymanej w ręku szklance mleka.

– Dzień dobry – powiedziała do Tuppence z życzliwym uśmiechem na ładnej, różowej twarzy. – Przyjechała pani na stałe czy w odwiedziny?

– W odwiedziny. Mamy tu ciotkę, teraz jest u niej mój mąż. Uznaliśmy, że dwie osoby naraz to trochę za dużo.

– Bardzo to rozsądnie z waszej strony. – Starsza pani łyknęła mleka, jakby chciała wyrazić w ten sposób swoje uznanie. – Zastanawiam się, czy... nie, chyba wszystko w porządku. Może i pani ma na coś ochotę? Kawy albo herbaty? Pozwoli pani, że zadzwonię. Oni tu są bardzo usłużni.

– Nie, dziękuję, naprawdę...

– A może szklankę mleka? Dziś nie jest zatrute.

– Nie, nie. Zresztą niedługo wyjeżdżamy.

– No cóż, skoro jest pani pewna... Ale naprawdę to żaden kłopot. Tu nic nie sprawia kłopotu, chyba że prosi się o coś zupełnie niemożliwego.

– Śmiem twierdzić, że nasza ciotka prosi czasem o niemożliwe rzeczy – odparła Tuppence i po chwili dodała: – To panna Fanshawe.